Fic – Brother X Friend [Prelude]
Couple : Kyumin Feat. Kihae
By Kim SHINran
กาลครั้งหนึ่ง ยังมีเด็ก 4 คน
ที่ไม่อาจรู้ชะตากรรมของตัวเอง
ในอนาคตต่อไปนั้น...
“คิม คิบอม.... ฉันจะขอมอบฉายาให้เขาว่า ปีกสีเงิน” ดวงตากลมโตของเด็กน้อย มองผู้ที่เป็นบิดาที่นั่งอยู่บนแท่นที่สูงกว่าตน เด็กน้อยยืนอยู่กับน้องต่างมารดาอีกคน ท่ามกลางเหล่าผู้ใหญ่ที่ใส่ชุดสูทอย่างเป็นระเบียบยืนเป็นแถวขนาบเป็นทางสูงฝั่งจนไปสุดที่หน้าประตู
“ส่วน โจ คยูฮยอน... ฉายาของเขาคือ ปีกสีดำ” สิ้นเสียงของผู้เป็นบิดาได้เอ่ยจบ คยูฮยอนหันมายิ้มกับคิบอม มือทั้งสองยกขึ้นมาแทคกันอย่างความเคยชิน เด็กน้อยทั้งสองเหยียดยิ้มที่ริมฝีปาก
“ในที่สุดเราก็ทำได้” คยูฮยอนเอ่ยขึ้น คิบอมยิ้มและไม่พูดอะไร เสียงปรบมือเริ่มจากผู้เป็นพ่อ ไม่ถึงอึดใจนัก เสียงปรบมือจากบรรดาลูกน้องของ ปีกไร้เงา ก็ปรบตามเพื่อเป็นกำลังใจให้แก่ว่าที่ทายาทรุ่นต่อไปทั้งสอง แห่งอาณาจักรมืดของประเทศที่เรียกว่า G.O.D
===================== Brother X Friend [Prelude]
“ฮ้าววววววว ยังเช้าอยู่เลย~~~~ ขอต่ออีกหน่อยน่ะ~~~~” เด็กน้อยเรือนผมสีน้ตาลอ่อนซุกหน้าลงในหมอนฟูๆสีขาว หากแต่อีกฝ่ายลากขาเด็กน้อยออกมาจากกลุ่มเครื่องนอนสีขาวสะอาด
“ไม่ได้น่ะคยูฮยอน ตื่นเดี๋ยวนี้” ผู้เป็นพี่ยังยื้อยุดฉุดลากขาน้องชายลงมาจากเตียงอย่างไม่ลดละ เมื่อคยูฮยอนถูกถูไถลงจากเตียง เด็กน้อยก็ดิ้นเป็นระยะๆ
“ไม่เอาอ่ะ เมื่อคืนนอนดึกมากเลย วันนี้จะไม่ไปซ้อมที่ไหนแล้ว” คยูฮยอนเกาะผ้าห่มอย่างไม่ลดล่ะ แต่คิดหรือว่าผ้าห่มมันจะเกาะกับเตียง ยังไงก็ถูกคิบอมลากลงมาอยู่ดี
ตุบ!!!!
ร่างเล็กร่วงลงกับพื้นเต็มแรง เพราะแรงกระแทก คยูฮยอนจึงนอนขดอยู่ปลายเตียง เสียงโอดโอยเบาๆเล็ดลอดให้คิบอมได้ยินเบาๆ
“ตื่นมาเดี๋ยวนี้เลยน่ะ” คิบอมลากคยูฮยอนที่กองกับพื้นไปที่ห้องน้ำ แต่ระยะทางมันไม่ใช่ใกล้ๆเลย
“งืมมม ไม่เอา~~~ จะนอน~~~ จะฟ้องฮีชอลด้วยวว่าคิบอมแกล้งฉัน”
“จะฟ้องอีทึกเหมือนกัน ว่านายดื้อ ไม่ยอมไปพบคุณอี” คิบอมปล่อยคยูฮยอนแหมะไว้ที่ธรณีประตูห้องน้ำคยูฮยอนเด้งตัวขึ้น
“ห๋า ซองมินกับทงเฮก็ต้องมาหน่ะสิ คืนนี้จะมาค้างที่นี่ด้วย” คยูฮยอนเสียงใสขึ้นมาทันที
“ถึงได้บอกให้รีบอาบน้ำไงล่ะ” ว่าแค่นั้น ไม่ทันต้องออกคำสั่ง เจ้าตัวยุ่งของบ้านก็รีบอาบน้ำในทันที คิบอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะออกไปรอข้างนอก
ไม่ทันต้องรอนาน คยูฮยอนรีบใส่เสื้อผ้าด้วยความเรียบร้อยแล้วเดินตามคิบอมไป เด็กน้อยดูตื่นเต้นที่จะได้เจอเพื่อนสนิท คิบอมขำในท่าทางของน้องชายน้อยๆและอดผลักหัวน้องชายเบาๆด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้
“อะไรอ่ะคิบอม!!” คยูฮยอนโวยวายน้อยๆ
“หมั่นไส้” คิบอมตอบเพียงสั้นๆ คยูฮยอนทหน้าตาขี้โกง
“อย่ามาว่าฉันน่ะ คิบอมก็เหมือนกัน ชิ!” น้องมันเตะพี่ชายเบาๆ ไม่นานนักทั้งสองก็ไปถึงสวนสีเขียวกว้างที่เป็นส่วนหนึ่งของบริเวณบ้าน ไม่สิ ความใหญ่โตขนาดนี้ต้องเรียกว่าคฤหาสน์ถึงจะถูก ศาลาที่ขาวตั้งอยู่กลางสนามหญ้า โดยรอบๆเต็มไปด้วยต้นไม้ตัดแต่งเป็นพุ่มอย่างสวยงาม ทั้งกลุ่มดอกไม้ที่ชูช่อบ้านสะพรั่งดูสวยงามเป็นธรรมชาติ ที่นั่นเด็กน้อยคนนึงกำลังวิ่งเล่นกับกระต่ายตัวเล็กและอีกคนกำลังนั่งดูหนังสือภาพอยู่ในศาลา คยูฮยอนยิ้มร่าและวิ่งไปหาเด็กน้อยที่กำลังเล่นกับกระต่ายอยู่
คอยดูเถอะ อีกไม่ถึง 3 นาที ซองมินต้องลุกมาด่าคยูฮยอนชัวร์
คิบอมคิดในใจ เป็นไปตามคาด เจ้าตัวยุ่งเผลอไปล้มทับกระต่ายน้อย จนกระต่ายแทบเอาชีวิตไม่รอด ไม่วายโดนซองมินด่าเข้าจนได้ คิบอมหัวเราะเบาๆ ไม่ว่ารอบไหนก็รอบนั้น คยูฮยอนและซองมินเจอกันทีไร เจ้าน้องชายของเขาต้องหาเรื่องไม่ก็ทำเรื่องให้ซองมินได้ด่าจนได้ คิบอมเดินไปที่เด็กน้อยที่กำลังเปิดดูสมุดภาพ แววตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในภาพเหมือนกับกำลังวิเคราะห์แต่ละภาพ เพราะเหตุนี้ เพื่อนหลายๆคนที่โรงเรียนจึงมองว่าทงเฮเป็นคนน่ากลัว คิบอมนั่งลงข้างๆ ดวงตากลมเงยหน้ามองเขาเล็กน้อยและลดสายตาลงไปที่สมุดภาพดังเดิม
“ฉันมันไม่น่าสนใจขนาดนั้นเลยเหรอทงเฮ” คิบอมพูดเล่นๆ ดวงตาทงเฮยังจับจ้องอยู่ที่สมุดภาพ
“อืม นายมันไม่น่าสนใจ เท่าปืน มีด ยาพิษ นายมันไม่น่าหลงใหล เท่าของพวกนั้น” ทงเฮตอบ
“แต่นายกลับชอบดูสมุดภาพการ์ตูนเด็กๆแบบนี้เนี่ยะน่ะ”
“เด็กบ้าที่ไหนมันจะจ้องภาพปืน ภาพมีดล่ะ พูดอะไรคิดหน่อยสิ”
“ฮ่าๆๆ”
เพราะทงเฮเป็นเด็กที่ค่อนข้างสุขภาพอ่อนแอ โกลทัศน์ของทงเฮเลยถูกจำกัดให้อยู่ในที่แคบๆไม่เหมือนซองมินที่ได้ไปโรงเรียนทุกวัน ต่างจากทงเฮที่สามารถไปโรงเรียนได้เพียงสัปดาห์ละสองวัน เพราะปัญหาด้านสุขภาพนอกเหนือจากนั้นก็จะมีอาจารย์สอนพิเศษทงเฮที่บ้าน การรับรู้เรื่องของธรุกิจมืดทางบ้านจึงมากกว่าซองมินที่มีโลกสดใสเหมือนเด็กประถมปลายทั่วไป หากไม่ติดว่าสุขภาพไม่ดี ทงเฮก็ถือว่าเป็นคนที่เก่งเรื่องอาวุธคนนึง
“ไอ้บ้าคยูฮยอน จะไปไหนก็ไปเลยน่ะ!!!!” ซองมินตะโกนอย่างเหลืออด ก็เจ้าตัวแสบน่ะสิยกประต่ายน้อยขึ้นสูงแล้วหมุนๆจนกระต่ายน้อยเวียนหัวนอนแอ้งแม้งวิ่งเล่นไม่ไหว
“กระต่ายไม่เห็นน่ารักตรงไหนเลย หมาน้อยน่ารักกว่าอีก” นั่น มันไม่ยอมรับว่ามันทำผิด แถได้อีก
“ไปไกลๆเลย!!! ไม่ต้องมาเล่นกับกระต่ายน้อยเลยน่ะ” ซองมินตะโกนไล่
“ไม่ได้เล่นกับกระต่าย เล่นกับหมูอ้วน”
“ไปตายซะ!!!” ซองมินเดินไปที่คิบอมและทงเฮ ร่างบางคว้าแขนคิบอมมาเขย่าๆอย่างเอาแต่ใจ
“คิบอม!!! คยูฮยอนแกล้งซองมิน คิบอมต้องจัดการให้ซองมินน่ะ!!!” ซองมินโวยวาย คิบอมกวักมือเรียกคยูฮยอนให้เข้ามาหา คยูฮยอนชะงักแล้วมองพี่ชายอย่างหวาดระแวง
“คิบอมอา~~~” คยูฮยอนอ้อน คิบอมส่ายหัว ตัดสินใจไปแล้ว อย่าคิดเปลี่ยนใจกันซะให้ยาก
แปะ!!!!
ปลายนิ้วเล็กปะทะหน้าผากเล็กๆเต็มแรง คยูฮยอนรีบกุมหน้าผาก รอยแดงน้อยๆปรากฏที่หน้าผากของคยูฮยอน ซองมินหัวเราะอย่างชอบใจ ทงเฮเพียงเงยหน้ามองแล้วมองกลับลงมาที่สมุดภาพดังเดิม
“คิบอมอ่ะ เห็นคนอื่นดีกว่าน้องตัวเอง”คยูฮยอนบ่นอุบ
“ก็เจ้าน้อง มันดื้อนี่นา” คิบอมขยี้หัวคยูฮยอน คยูฮยอนทแห้มพองลมอย่างเอาแต่ใจ ซองมินแลบลิ้นใส่
“แบร่!!! เจ้าเด็กดื้อ!!!” ซองมินแลบลิ้นปลิ้นตา
“ชิ เจ้าอ้วนๆๆๆ” คยูฮยอนกัด ซองมินหน้าแดงเดือดขึ้นมาด้วยความโกรธ
“ไอ้ – บ้า – คยูฮยอน!!!” ซองมินแยกเขี้ยว ขณะที่กลังจะวิ่งไล่นั้น อะไรบางอย่างก็หล่นจากกระเป๋าซองมินลงมา
“อ๊ะ...” ซองมินหยิบมันขึ้นมา สร้อยเงินที่มีจี้เป็นตัวอักษรที่เป็นตัวอักษรคำว่า Kibum ซองมินส่งมันให้คิบอมอย่างเขินๆ
“นายได้รับฉายาแล้ว ยินดีด้วยน่ะคิบอม” ซองมินยิ้ม
“แล้วฉันล่ะ!!!” คยูฮยอนโวยวายขึ้น
“ชาติหน้าเหอะ แบร่!!!!” ซองมินแลบลิ้นใส่คยูฮยอน จังหวะนั้น คยูฮยอนก็ฉวยเอาสร้อยไปจากมือคิบอม
“ไม่ให้หรอก แบร่!!! เจ้าฟักทองเน่า สร้อยอะไรก็ไม่รู้ สวยก็ไม่สวย!!!” คยูฮยอนวิ่งหนีไป ซองมินวิ่งตามไป
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเจ้าตัวแสบก็เอามาคืน” เหมือนคิบอมจะตะโกนตามหลังช้าไปนิด ซองมินวิ่งไล่คยูฮยอนไปเรียบร้อยแล้ว คิบอมหัวเราะเบาๆกับสองคนนั้น ทงเฮแค่มองเพียงเท่านั้น
“ไม่ขำเหรอ” คิบอมถาม ทงเฮไม่ตอบอะไรและมองที่สมุดภาพต่อ
===================== Brother X Friend [Prelude]
และในวันเดียวกัน....
ก๊อกๆๆๆๆ
ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงเคาะประตูรัวๆดังขึ้น คิบอมที่เพิ่งหลับไปได้ไม่นานงัวเงียตื่นขึ้น เด็กน้อยลุกขึ้นไปเปิดประตู แต่ทว่า หลังจากเปิดประตูออกมานั่น เด็กน้อยต้องตะลึงกับภาพที่เห็น
ฟุ่บ....
ร่างหญิงสาวผู้เป็นแม่ร่วงลงมาทับร่างของเขา เลือดสีแดงฉานที่เลอะเต็มชุดนอน อีกทั้งแววตาที่ดูเหม่อลอยเหมือนไร้วิญญาณไปแล้ว คิบอมพลิกร่างผู้เป็นมารดาแล้ววางไว้ข้างๆ จากเงาของไฟในบ้าน เสียงเอะอะโครมครามและเสียงฝีเท้าที่วิ่งไปมาไม่เป็นระเบียบ บ้านของเขาคงถูกโจมตีจากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแน่ๆ สิ่งที่เขาต้องทในตอนนี้คือหาปืนให้เร็วที่สุด เพื่อจะเอาชีวิตรอดจากค่ำคืนนี้
คิบอมกัดฟันลุกขึ้นหาปืนในห้องของตน เสียงฝีเท้าหนักๆทั้งเตะ ทั้งถีบประตูเพื่อหาอะไรบางอย่าง มันใกล้เข้ามา จนกระทั่งถึงห้องของคิบอม ชายฉกรรจ์สองคนส่องปืนดูว่ามีใครอยู่ในห้องหรือไม่ เด็กน้อยมือสั่งรัวหาอะไรที่พอจะป้องกันตัวเองไม่ได้เลย เด็กน้อยเหงื่อแตกด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่กลังจะเกิดขึ้น คิบอมหลบเข้าไปในมุมมืดของห้อง หัวใจของเด็กน้อยเต้นโครมครามด้วยความหวาดหวั่น ตัวสั่น ขาก้าวหนีไปไหนไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงเอามือปิดปาก
“หึ... เจอมันแล้ว!!!” เสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์เหมือนมาดังอยู่ข้างๆหู คิบอมเงยหน้าขึ้น แววตาโหดเหี้ยมและปืนที่จ่ออยู่ตรงหน้าผากเด็กน้อย คิบอมกัดริมฝีปากแน่นชีวิตเขา คงจบลงแค่นี้....
ปั้ง ปั้ง!!!!!!
กลายเป็นว่าเสียงปืนสองนัดดังขึ้น ร่างใหญ่ของชายฉกรรจ์ทั้งสองล้มลง คิบอมลืมตาขึ้นมองกวาดดูว่าเกิดอะไรขึ้นในเสี้ยววินาที ชายหนุ่มใบหน้าสวยวิ่งไปคว้าคิบอมออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว คิบอมวิ่งไปตามแรงจูงของเขา เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยอ่อนแรงเต็มที ชายหนุ่มจึงแบกคิบอมพาดขึ้นไหล่แล้วรีบวิ่งไปตามทางเดิน
เสียงปืนดังโครมครามพร้อมกับเสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วทั้งคฤหาสน์ บัลลังก์ของ G.O.D ถูกโค่นกลางดึก การรักษาความปลอดภัยที่หละหลวม จะทำให้เกิดสิ่งใดขึ้นกันน่ะ คงต้องรอให้ราตรีนี้ผ่านพ้นจึงจะสามารถประเมินความเสียหายที่เกิดขึ้นได้
“หลับตาน่ะคิบอม อย่ามองมัน” ชายหนุ่มพูด เด็กน้อยที่เห็นศพของลูกน้องพ่อของตนที่ต่างเคยเล่นกับตนตายกระจัดกระจายไปตลอดทาง หยดน้ำเล็กๆไหลจากดวงตาของเด็กไร้เดียงสา เขาจะทำอย่างไร เมื่อบ้านกลายเป็นแบบนี้ แม่ของเขาก็มาตายไป แล้วพ่อของเขาและคยูฮยอน
“คุณอีทึก เกิดอะไรขึ้นกันแน่!!! พ่อผมล่ะ!!! คยูฮยอนล่ะ!!!” คิบอมตะโกนขึ้นอย่างสับสน อีทึกกัดริมฝีปากแน่น
“ผมก็ภวนาขอให้ปีกไร้เงาและปีกสีดำปลอดภัย” อีทึกพูดแค่นั้น
“ไม่น่ะ!!! อีทึก กลับไปช่วยพ่อ ช่วยคยูฮยอน!!!! กลับไปเดี๋ยวนี้น่ะ!!!” คิบอมพยายามดิ้น แต่ถูกอีทึกวางลงกับพื้น น้ำตาหยดเล็กไหลรินจากดวงตาเด็กน้อย ความสับสน ความเศร้าโศกจากการสูญเสียในชั่วข้ามคืน มันเกินกว่าเด็กประถมปลายจะรับไหว อีทึกกอดคิบอมแน่น
“นายน้อยต้องเข้มแข็งน่ะครับ” อีทึกพูดด้วยน้เสียงอ่อนโยน แต่ในดวงตาของคิบอมยังปรากฏภาพแห่งการเข่นฆ่าของคนสองกลุ่ม สีแดงฉานของเลือดที่สาดกระจายไปทั่วพื้น ภาพร่างไร้วิญญาณที่ตายเหมือนสัตว์ที่ถูกทำให้ตายทั้งๆที่ยังต้องการมีชีวิตอยู่
พ่อของซองมินอุ้มซองมินออกมาจากคฤหาสน์มาสมทบกับอีทึก เสื้อผ้าของพ่อซองมินเปื้อนไปด้วยเลือด มือใหญ่ถือปืน มืออีกข้างจูงซองมินที่ร้องไห้โยเยอยู่
“แล้วทงเฮล่ะครับ” อีทึกถามขึ้น
“ฮันเกิงกำลังไปช่วยอยู่”
ไม่นานนัก คิบอมก็กวาดสายตามองไปเห็นคยูฮยอน แต่ทว่าภาพที่เห็นนั้นทำให้คิบอมต้องตกตะลึง เด็กน้อยถือกระบอกปืนเอาไว้ เลือดสีแดงสาดเปรอะเต็มตัว ใบหน้าขาวเปื้อนเลือด มือเล็กตั้งปืนส่องไปที่กลุ่มของพวกคิบอม
“คยูฮยอน!!!!” คิบอมร้องขึ้น แววตาของคยูฮยอนเปลี่ยนไป ไม่ใช่น้องชายของเขาอีกแล้ว
“ฉันจะฆ่าแก!!!”
“หลบ!!!!”
ปั้ง!!!!
อั่ก!!!!
กระสุนปืนโดนไปที่ซองมิน คิบอมกัดฟันแน่น คยูฮยอนยืนนิ่ง แววตาที่เหมือนคนไร้สติยังยกปืนขึ้นมาส่องอีกทั้งสามคนที่เหลือ
“ตายซะเถอะ!!!”
ปั้ง!!!! ปั้ง!!!! ปั้ง!!!!!
===================== Brother X Friend [Prelude]
คิบอมตื่นขึ้นจากฝันร้าย ร่างสูงเหงื่อแตกพลั่ก ในห้องแคบๆมืดๆที่ต่างจากห้องเขาเมื่อยามเยาว์สิ้นดี คิบอมยิ้มแหย่ๆให้กับตัวเอง นึกรังเกียจเด็กหนุ่มที่เคยเป็นพี่เป็นน้องกัน ซึ่งตอนนี้ คยูฮยอนอยู่บนจุดสูงสุดของนักธุรกิจแห่งยุค แต่ตัวเขาเป็นได้แค่หมาข้างถนน
รอวัน...
แก้แค้น....
TBC
ผลงานใหม่ แจ้งเกิดในวันเกิดตัวเองแล้วกัน
เหมือนเป็นฟิคคิเฮมากกว่าคยูมิน
แล้วผลงานเก่าจะต่อเมื่อไหร่
ไม่รู้สิ = =!!!!
วันเกิดนี้ ต่อไป จะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม จะพยายามทำให้ได้ค่ะ
ขอบคุณสำหรับ ครอบครัวกระต่ายตอนที่ 4 น่ะค่ะพี่ยุนและขอบคุณทุกคนที่อวยพรวันเกิดน่ะค่ะ
เดี๋ยวขอบคุณอีกทีในกระทู้วันเกิดน่ะค่ะ
เรื่องนี้เป็นแนวดราม่าน่ะ เศร้ารึเปล่า เต็ม 5 ให้ 2 ครึ่งน่ะ (น้อยแล้วน่ะเนี่ยะ) ฝากเรื่องนี้ด้วยน่ะค่ะ
Couple : Kyumin Feat. Kihae
By Kim SHINran
กาลครั้งหนึ่ง ยังมีเด็ก 4 คน
ที่ไม่อาจรู้ชะตากรรมของตัวเอง
ในอนาคตต่อไปนั้น...
“คิม คิบอม.... ฉันจะขอมอบฉายาให้เขาว่า ปีกสีเงิน” ดวงตากลมโตของเด็กน้อย มองผู้ที่เป็นบิดาที่นั่งอยู่บนแท่นที่สูงกว่าตน เด็กน้อยยืนอยู่กับน้องต่างมารดาอีกคน ท่ามกลางเหล่าผู้ใหญ่ที่ใส่ชุดสูทอย่างเป็นระเบียบยืนเป็นแถวขนาบเป็นทางสูงฝั่งจนไปสุดที่หน้าประตู
“ส่วน โจ คยูฮยอน... ฉายาของเขาคือ ปีกสีดำ” สิ้นเสียงของผู้เป็นบิดาได้เอ่ยจบ คยูฮยอนหันมายิ้มกับคิบอม มือทั้งสองยกขึ้นมาแทคกันอย่างความเคยชิน เด็กน้อยทั้งสองเหยียดยิ้มที่ริมฝีปาก
“ในที่สุดเราก็ทำได้” คยูฮยอนเอ่ยขึ้น คิบอมยิ้มและไม่พูดอะไร เสียงปรบมือเริ่มจากผู้เป็นพ่อ ไม่ถึงอึดใจนัก เสียงปรบมือจากบรรดาลูกน้องของ ปีกไร้เงา ก็ปรบตามเพื่อเป็นกำลังใจให้แก่ว่าที่ทายาทรุ่นต่อไปทั้งสอง แห่งอาณาจักรมืดของประเทศที่เรียกว่า G.O.D
===================== Brother X Friend [Prelude]
“ฮ้าววววววว ยังเช้าอยู่เลย~~~~ ขอต่ออีกหน่อยน่ะ~~~~” เด็กน้อยเรือนผมสีน้ตาลอ่อนซุกหน้าลงในหมอนฟูๆสีขาว หากแต่อีกฝ่ายลากขาเด็กน้อยออกมาจากกลุ่มเครื่องนอนสีขาวสะอาด
“ไม่ได้น่ะคยูฮยอน ตื่นเดี๋ยวนี้” ผู้เป็นพี่ยังยื้อยุดฉุดลากขาน้องชายลงมาจากเตียงอย่างไม่ลดละ เมื่อคยูฮยอนถูกถูไถลงจากเตียง เด็กน้อยก็ดิ้นเป็นระยะๆ
“ไม่เอาอ่ะ เมื่อคืนนอนดึกมากเลย วันนี้จะไม่ไปซ้อมที่ไหนแล้ว” คยูฮยอนเกาะผ้าห่มอย่างไม่ลดล่ะ แต่คิดหรือว่าผ้าห่มมันจะเกาะกับเตียง ยังไงก็ถูกคิบอมลากลงมาอยู่ดี
ตุบ!!!!
ร่างเล็กร่วงลงกับพื้นเต็มแรง เพราะแรงกระแทก คยูฮยอนจึงนอนขดอยู่ปลายเตียง เสียงโอดโอยเบาๆเล็ดลอดให้คิบอมได้ยินเบาๆ
“ตื่นมาเดี๋ยวนี้เลยน่ะ” คิบอมลากคยูฮยอนที่กองกับพื้นไปที่ห้องน้ำ แต่ระยะทางมันไม่ใช่ใกล้ๆเลย
“งืมมม ไม่เอา~~~ จะนอน~~~ จะฟ้องฮีชอลด้วยวว่าคิบอมแกล้งฉัน”
“จะฟ้องอีทึกเหมือนกัน ว่านายดื้อ ไม่ยอมไปพบคุณอี” คิบอมปล่อยคยูฮยอนแหมะไว้ที่ธรณีประตูห้องน้ำคยูฮยอนเด้งตัวขึ้น
“ห๋า ซองมินกับทงเฮก็ต้องมาหน่ะสิ คืนนี้จะมาค้างที่นี่ด้วย” คยูฮยอนเสียงใสขึ้นมาทันที
“ถึงได้บอกให้รีบอาบน้ำไงล่ะ” ว่าแค่นั้น ไม่ทันต้องออกคำสั่ง เจ้าตัวยุ่งของบ้านก็รีบอาบน้ำในทันที คิบอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะออกไปรอข้างนอก
ไม่ทันต้องรอนาน คยูฮยอนรีบใส่เสื้อผ้าด้วยความเรียบร้อยแล้วเดินตามคิบอมไป เด็กน้อยดูตื่นเต้นที่จะได้เจอเพื่อนสนิท คิบอมขำในท่าทางของน้องชายน้อยๆและอดผลักหัวน้องชายเบาๆด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้
“อะไรอ่ะคิบอม!!” คยูฮยอนโวยวายน้อยๆ
“หมั่นไส้” คิบอมตอบเพียงสั้นๆ คยูฮยอนทหน้าตาขี้โกง
“อย่ามาว่าฉันน่ะ คิบอมก็เหมือนกัน ชิ!” น้องมันเตะพี่ชายเบาๆ ไม่นานนักทั้งสองก็ไปถึงสวนสีเขียวกว้างที่เป็นส่วนหนึ่งของบริเวณบ้าน ไม่สิ ความใหญ่โตขนาดนี้ต้องเรียกว่าคฤหาสน์ถึงจะถูก ศาลาที่ขาวตั้งอยู่กลางสนามหญ้า โดยรอบๆเต็มไปด้วยต้นไม้ตัดแต่งเป็นพุ่มอย่างสวยงาม ทั้งกลุ่มดอกไม้ที่ชูช่อบ้านสะพรั่งดูสวยงามเป็นธรรมชาติ ที่นั่นเด็กน้อยคนนึงกำลังวิ่งเล่นกับกระต่ายตัวเล็กและอีกคนกำลังนั่งดูหนังสือภาพอยู่ในศาลา คยูฮยอนยิ้มร่าและวิ่งไปหาเด็กน้อยที่กำลังเล่นกับกระต่ายอยู่
คอยดูเถอะ อีกไม่ถึง 3 นาที ซองมินต้องลุกมาด่าคยูฮยอนชัวร์
คิบอมคิดในใจ เป็นไปตามคาด เจ้าตัวยุ่งเผลอไปล้มทับกระต่ายน้อย จนกระต่ายแทบเอาชีวิตไม่รอด ไม่วายโดนซองมินด่าเข้าจนได้ คิบอมหัวเราะเบาๆ ไม่ว่ารอบไหนก็รอบนั้น คยูฮยอนและซองมินเจอกันทีไร เจ้าน้องชายของเขาต้องหาเรื่องไม่ก็ทำเรื่องให้ซองมินได้ด่าจนได้ คิบอมเดินไปที่เด็กน้อยที่กำลังเปิดดูสมุดภาพ แววตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในภาพเหมือนกับกำลังวิเคราะห์แต่ละภาพ เพราะเหตุนี้ เพื่อนหลายๆคนที่โรงเรียนจึงมองว่าทงเฮเป็นคนน่ากลัว คิบอมนั่งลงข้างๆ ดวงตากลมเงยหน้ามองเขาเล็กน้อยและลดสายตาลงไปที่สมุดภาพดังเดิม
“ฉันมันไม่น่าสนใจขนาดนั้นเลยเหรอทงเฮ” คิบอมพูดเล่นๆ ดวงตาทงเฮยังจับจ้องอยู่ที่สมุดภาพ
“อืม นายมันไม่น่าสนใจ เท่าปืน มีด ยาพิษ นายมันไม่น่าหลงใหล เท่าของพวกนั้น” ทงเฮตอบ
“แต่นายกลับชอบดูสมุดภาพการ์ตูนเด็กๆแบบนี้เนี่ยะน่ะ”
“เด็กบ้าที่ไหนมันจะจ้องภาพปืน ภาพมีดล่ะ พูดอะไรคิดหน่อยสิ”
“ฮ่าๆๆ”
เพราะทงเฮเป็นเด็กที่ค่อนข้างสุขภาพอ่อนแอ โกลทัศน์ของทงเฮเลยถูกจำกัดให้อยู่ในที่แคบๆไม่เหมือนซองมินที่ได้ไปโรงเรียนทุกวัน ต่างจากทงเฮที่สามารถไปโรงเรียนได้เพียงสัปดาห์ละสองวัน เพราะปัญหาด้านสุขภาพนอกเหนือจากนั้นก็จะมีอาจารย์สอนพิเศษทงเฮที่บ้าน การรับรู้เรื่องของธรุกิจมืดทางบ้านจึงมากกว่าซองมินที่มีโลกสดใสเหมือนเด็กประถมปลายทั่วไป หากไม่ติดว่าสุขภาพไม่ดี ทงเฮก็ถือว่าเป็นคนที่เก่งเรื่องอาวุธคนนึง
“ไอ้บ้าคยูฮยอน จะไปไหนก็ไปเลยน่ะ!!!!” ซองมินตะโกนอย่างเหลืออด ก็เจ้าตัวแสบน่ะสิยกประต่ายน้อยขึ้นสูงแล้วหมุนๆจนกระต่ายน้อยเวียนหัวนอนแอ้งแม้งวิ่งเล่นไม่ไหว
“กระต่ายไม่เห็นน่ารักตรงไหนเลย หมาน้อยน่ารักกว่าอีก” นั่น มันไม่ยอมรับว่ามันทำผิด แถได้อีก
“ไปไกลๆเลย!!! ไม่ต้องมาเล่นกับกระต่ายน้อยเลยน่ะ” ซองมินตะโกนไล่
“ไม่ได้เล่นกับกระต่าย เล่นกับหมูอ้วน”
“ไปตายซะ!!!” ซองมินเดินไปที่คิบอมและทงเฮ ร่างบางคว้าแขนคิบอมมาเขย่าๆอย่างเอาแต่ใจ
“คิบอม!!! คยูฮยอนแกล้งซองมิน คิบอมต้องจัดการให้ซองมินน่ะ!!!” ซองมินโวยวาย คิบอมกวักมือเรียกคยูฮยอนให้เข้ามาหา คยูฮยอนชะงักแล้วมองพี่ชายอย่างหวาดระแวง
“คิบอมอา~~~” คยูฮยอนอ้อน คิบอมส่ายหัว ตัดสินใจไปแล้ว อย่าคิดเปลี่ยนใจกันซะให้ยาก
แปะ!!!!
ปลายนิ้วเล็กปะทะหน้าผากเล็กๆเต็มแรง คยูฮยอนรีบกุมหน้าผาก รอยแดงน้อยๆปรากฏที่หน้าผากของคยูฮยอน ซองมินหัวเราะอย่างชอบใจ ทงเฮเพียงเงยหน้ามองแล้วมองกลับลงมาที่สมุดภาพดังเดิม
“คิบอมอ่ะ เห็นคนอื่นดีกว่าน้องตัวเอง”คยูฮยอนบ่นอุบ
“ก็เจ้าน้อง มันดื้อนี่นา” คิบอมขยี้หัวคยูฮยอน คยูฮยอนทแห้มพองลมอย่างเอาแต่ใจ ซองมินแลบลิ้นใส่
“แบร่!!! เจ้าเด็กดื้อ!!!” ซองมินแลบลิ้นปลิ้นตา
“ชิ เจ้าอ้วนๆๆๆ” คยูฮยอนกัด ซองมินหน้าแดงเดือดขึ้นมาด้วยความโกรธ
“ไอ้ – บ้า – คยูฮยอน!!!” ซองมินแยกเขี้ยว ขณะที่กลังจะวิ่งไล่นั้น อะไรบางอย่างก็หล่นจากกระเป๋าซองมินลงมา
“อ๊ะ...” ซองมินหยิบมันขึ้นมา สร้อยเงินที่มีจี้เป็นตัวอักษรที่เป็นตัวอักษรคำว่า Kibum ซองมินส่งมันให้คิบอมอย่างเขินๆ
“นายได้รับฉายาแล้ว ยินดีด้วยน่ะคิบอม” ซองมินยิ้ม
“แล้วฉันล่ะ!!!” คยูฮยอนโวยวายขึ้น
“ชาติหน้าเหอะ แบร่!!!!” ซองมินแลบลิ้นใส่คยูฮยอน จังหวะนั้น คยูฮยอนก็ฉวยเอาสร้อยไปจากมือคิบอม
“ไม่ให้หรอก แบร่!!! เจ้าฟักทองเน่า สร้อยอะไรก็ไม่รู้ สวยก็ไม่สวย!!!” คยูฮยอนวิ่งหนีไป ซองมินวิ่งตามไป
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเจ้าตัวแสบก็เอามาคืน” เหมือนคิบอมจะตะโกนตามหลังช้าไปนิด ซองมินวิ่งไล่คยูฮยอนไปเรียบร้อยแล้ว คิบอมหัวเราะเบาๆกับสองคนนั้น ทงเฮแค่มองเพียงเท่านั้น
“ไม่ขำเหรอ” คิบอมถาม ทงเฮไม่ตอบอะไรและมองที่สมุดภาพต่อ
===================== Brother X Friend [Prelude]
และในวันเดียวกัน....
ก๊อกๆๆๆๆ
ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงเคาะประตูรัวๆดังขึ้น คิบอมที่เพิ่งหลับไปได้ไม่นานงัวเงียตื่นขึ้น เด็กน้อยลุกขึ้นไปเปิดประตู แต่ทว่า หลังจากเปิดประตูออกมานั่น เด็กน้อยต้องตะลึงกับภาพที่เห็น
ฟุ่บ....
ร่างหญิงสาวผู้เป็นแม่ร่วงลงมาทับร่างของเขา เลือดสีแดงฉานที่เลอะเต็มชุดนอน อีกทั้งแววตาที่ดูเหม่อลอยเหมือนไร้วิญญาณไปแล้ว คิบอมพลิกร่างผู้เป็นมารดาแล้ววางไว้ข้างๆ จากเงาของไฟในบ้าน เสียงเอะอะโครมครามและเสียงฝีเท้าที่วิ่งไปมาไม่เป็นระเบียบ บ้านของเขาคงถูกโจมตีจากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแน่ๆ สิ่งที่เขาต้องทในตอนนี้คือหาปืนให้เร็วที่สุด เพื่อจะเอาชีวิตรอดจากค่ำคืนนี้
คิบอมกัดฟันลุกขึ้นหาปืนในห้องของตน เสียงฝีเท้าหนักๆทั้งเตะ ทั้งถีบประตูเพื่อหาอะไรบางอย่าง มันใกล้เข้ามา จนกระทั่งถึงห้องของคิบอม ชายฉกรรจ์สองคนส่องปืนดูว่ามีใครอยู่ในห้องหรือไม่ เด็กน้อยมือสั่งรัวหาอะไรที่พอจะป้องกันตัวเองไม่ได้เลย เด็กน้อยเหงื่อแตกด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่กลังจะเกิดขึ้น คิบอมหลบเข้าไปในมุมมืดของห้อง หัวใจของเด็กน้อยเต้นโครมครามด้วยความหวาดหวั่น ตัวสั่น ขาก้าวหนีไปไหนไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงเอามือปิดปาก
“หึ... เจอมันแล้ว!!!” เสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์เหมือนมาดังอยู่ข้างๆหู คิบอมเงยหน้าขึ้น แววตาโหดเหี้ยมและปืนที่จ่ออยู่ตรงหน้าผากเด็กน้อย คิบอมกัดริมฝีปากแน่นชีวิตเขา คงจบลงแค่นี้....
ปั้ง ปั้ง!!!!!!
กลายเป็นว่าเสียงปืนสองนัดดังขึ้น ร่างใหญ่ของชายฉกรรจ์ทั้งสองล้มลง คิบอมลืมตาขึ้นมองกวาดดูว่าเกิดอะไรขึ้นในเสี้ยววินาที ชายหนุ่มใบหน้าสวยวิ่งไปคว้าคิบอมออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว คิบอมวิ่งไปตามแรงจูงของเขา เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยอ่อนแรงเต็มที ชายหนุ่มจึงแบกคิบอมพาดขึ้นไหล่แล้วรีบวิ่งไปตามทางเดิน
เสียงปืนดังโครมครามพร้อมกับเสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วทั้งคฤหาสน์ บัลลังก์ของ G.O.D ถูกโค่นกลางดึก การรักษาความปลอดภัยที่หละหลวม จะทำให้เกิดสิ่งใดขึ้นกันน่ะ คงต้องรอให้ราตรีนี้ผ่านพ้นจึงจะสามารถประเมินความเสียหายที่เกิดขึ้นได้
“หลับตาน่ะคิบอม อย่ามองมัน” ชายหนุ่มพูด เด็กน้อยที่เห็นศพของลูกน้องพ่อของตนที่ต่างเคยเล่นกับตนตายกระจัดกระจายไปตลอดทาง หยดน้ำเล็กๆไหลจากดวงตาของเด็กไร้เดียงสา เขาจะทำอย่างไร เมื่อบ้านกลายเป็นแบบนี้ แม่ของเขาก็มาตายไป แล้วพ่อของเขาและคยูฮยอน
“คุณอีทึก เกิดอะไรขึ้นกันแน่!!! พ่อผมล่ะ!!! คยูฮยอนล่ะ!!!” คิบอมตะโกนขึ้นอย่างสับสน อีทึกกัดริมฝีปากแน่น
“ผมก็ภวนาขอให้ปีกไร้เงาและปีกสีดำปลอดภัย” อีทึกพูดแค่นั้น
“ไม่น่ะ!!! อีทึก กลับไปช่วยพ่อ ช่วยคยูฮยอน!!!! กลับไปเดี๋ยวนี้น่ะ!!!” คิบอมพยายามดิ้น แต่ถูกอีทึกวางลงกับพื้น น้ำตาหยดเล็กไหลรินจากดวงตาเด็กน้อย ความสับสน ความเศร้าโศกจากการสูญเสียในชั่วข้ามคืน มันเกินกว่าเด็กประถมปลายจะรับไหว อีทึกกอดคิบอมแน่น
“นายน้อยต้องเข้มแข็งน่ะครับ” อีทึกพูดด้วยน้เสียงอ่อนโยน แต่ในดวงตาของคิบอมยังปรากฏภาพแห่งการเข่นฆ่าของคนสองกลุ่ม สีแดงฉานของเลือดที่สาดกระจายไปทั่วพื้น ภาพร่างไร้วิญญาณที่ตายเหมือนสัตว์ที่ถูกทำให้ตายทั้งๆที่ยังต้องการมีชีวิตอยู่
พ่อของซองมินอุ้มซองมินออกมาจากคฤหาสน์มาสมทบกับอีทึก เสื้อผ้าของพ่อซองมินเปื้อนไปด้วยเลือด มือใหญ่ถือปืน มืออีกข้างจูงซองมินที่ร้องไห้โยเยอยู่
“แล้วทงเฮล่ะครับ” อีทึกถามขึ้น
“ฮันเกิงกำลังไปช่วยอยู่”
ไม่นานนัก คิบอมก็กวาดสายตามองไปเห็นคยูฮยอน แต่ทว่าภาพที่เห็นนั้นทำให้คิบอมต้องตกตะลึง เด็กน้อยถือกระบอกปืนเอาไว้ เลือดสีแดงสาดเปรอะเต็มตัว ใบหน้าขาวเปื้อนเลือด มือเล็กตั้งปืนส่องไปที่กลุ่มของพวกคิบอม
“คยูฮยอน!!!!” คิบอมร้องขึ้น แววตาของคยูฮยอนเปลี่ยนไป ไม่ใช่น้องชายของเขาอีกแล้ว
“ฉันจะฆ่าแก!!!”
“หลบ!!!!”
ปั้ง!!!!
อั่ก!!!!
กระสุนปืนโดนไปที่ซองมิน คิบอมกัดฟันแน่น คยูฮยอนยืนนิ่ง แววตาที่เหมือนคนไร้สติยังยกปืนขึ้นมาส่องอีกทั้งสามคนที่เหลือ
“ตายซะเถอะ!!!”
ปั้ง!!!! ปั้ง!!!! ปั้ง!!!!!
===================== Brother X Friend [Prelude]
คิบอมตื่นขึ้นจากฝันร้าย ร่างสูงเหงื่อแตกพลั่ก ในห้องแคบๆมืดๆที่ต่างจากห้องเขาเมื่อยามเยาว์สิ้นดี คิบอมยิ้มแหย่ๆให้กับตัวเอง นึกรังเกียจเด็กหนุ่มที่เคยเป็นพี่เป็นน้องกัน ซึ่งตอนนี้ คยูฮยอนอยู่บนจุดสูงสุดของนักธุรกิจแห่งยุค แต่ตัวเขาเป็นได้แค่หมาข้างถนน
รอวัน...
แก้แค้น....
TBC
ผลงานใหม่ แจ้งเกิดในวันเกิดตัวเองแล้วกัน
เหมือนเป็นฟิคคิเฮมากกว่าคยูมิน
แล้วผลงานเก่าจะต่อเมื่อไหร่
ไม่รู้สิ = =!!!!
วันเกิดนี้ ต่อไป จะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม จะพยายามทำให้ได้ค่ะ
ขอบคุณสำหรับ ครอบครัวกระต่ายตอนที่ 4 น่ะค่ะพี่ยุนและขอบคุณทุกคนที่อวยพรวันเกิดน่ะค่ะ
เดี๋ยวขอบคุณอีกทีในกระทู้วันเกิดน่ะค่ะ
เรื่องนี้เป็นแนวดราม่าน่ะ เศร้ารึเปล่า เต็ม 5 ให้ 2 ครึ่งน่ะ (น้อยแล้วน่ะเนี่ยะ) ฝากเรื่องนี้ด้วยน่ะค่ะ
edit @ 1 Aug 2009 17:49:56 by RANMARU :: SUJU ONLY 13
