Fic - Honey
Couple - Sungmin x Kyuhyun
Auther - Tanimoto Ranmaru
Rate - Nc-18
- 2 -
คยูฮยอนหอบหิ้วร่างซองมินไปกลางดึก ยังไงก็คงต้องพอไปที่ห้องสิน่ะ คยูฮยอนกลัวว่าถ้าพอซองมินไป เจ้าคิบอมรูมเมทจะว่าอะไรรึเปล่า แต่คิบอมบ้างานไม่รู้ป่านนี้จะกลับรึยัง เขามักจะเหมาทำงานกะดึก หรือไม่ไปทำงานทีก็ไป 3-5 วันติด กลับที่ห้องก็มานอนตายเป็นวันๆ ถ้าซองมินรบกวนคิบอมล่ะก็ เห็นทีจะต้องระเห็จออกไปนอนข้างถนนทั้งเขาและซองมิน ในที่สุดก็ถึงหน้าห้อง
“หวังว่าคิบอมคงจะยังไม่มาน่ะ” คยูฮยอนเงยหน้าขึ้น โน้ตเล็กๆแปะอยู่ที่หน้าห้อง
“ทำงานต่อ อีก 3 วัน เดี๋ยวกลับจริงๆแล้ว คิบอม...”
“หึๆๆ ให้ตายเถอะ เก็บเงินแต่งงานรึไงคิบอม” คยูฮยอนเปิดประตูพลางหิ้วซองมินเข้าไปในห้อง
หลังจากลากๆถูๆกันมาได้พักใหญ่ คยูฮยอนก็ทิ้งซองมินไว้บนเตียงของเขา ห้องของคยูฮยอนดูจะคับแคบอย่างเหลือเชื่อ แต่ทำยังไงได้ เรียนจบก็หางานไม่ได้ อีกทั้งยังไม่มีเงินพอจะเช่าห้องดีกว่านี้ ชีวิตลำบากลำบน แล้วยังต้องโดนเด้งเพราะเจ้าคนที่เมาแอ๋อยู่บนเตียงนี่อีก
“ฉันล่ะอยากจะด่านายจริงๆ กว่าฉันจะได้งานที่ร้านกาแฟ ฉันวิ่งหางานแทบตายรู้ไหม!!!
ถึงเป็นแค่เด็กเสิร์ฟร้านกาแฟ แต่มันก็ทำให้ฉันมีเงินเดือนมาแชร์ค่าห้องกับเจ้าคิบอมน่ะ!!!” ถึงจะรู้ว่าหลับอยู่แต่คยูฮยอนยังตะคอกใส่ซองมิน เพราะคงจะปากดีกับคนๆนี้ได้แค่เวลานี้เท่านั้น
ซองมินงัวเงียๆขึ้นมาดึงคยูฮยอนลงมาที่เตียง คยูฮยอนตกใจ ซองมินเลื่อนใบหน้าไปที่คยูฮยอนและประกบริมฝีปากอย่างแนบแน่น คยูฮยอนเคลิบเคลิ้มกับรสจูบอันหอมหวาน มือของซองมินสอดเข้าไปที่ท้ายทอยของคยูฮยอนและกดให้ใบหน้าทั้งสองยิ่งชิดกัน มือซนๆอีกข้างของซองมินผ่านเข้าไปรุกล้ำจุดอ่อนไหวของคยูฮยอน คยูฮยอนพยายามจะผละร่างซองมินออกไป แต่อีกฝ่ายกลับแข็งแรงอย่างไม่น่าเชื่อ ซองมินเริ่มเล่นกับจุดอ่อนไหวของคยูฮยอนเร็วขึ้น คยูฮยอนอ่อนแรงเมื่อถูกโจมตีจุดอ่อนไหวเช่นนี้ ซองมินถอดเสื้อผ้าของฝ่ายตรงข้าม ก่อนที่จะถอดของตัวเองตาม ซองมินค่อยๆจูบจากที่หน้าผากและไล่ลงมาที่ซอกคอ ซองมินเล่นจุดอ่อนไหวของคยูฮยอนอีกครั้ง ก่อนจะสอดเรียวนิ้วเข้าไปในช่องร้อน จากหนึ่ง เป็นสอง
“อา.... ซองมิน... อย่าน่ะ... หยุดซักที...” คยูฮยอนไร้แรงต่อต้านซองมินอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่ซองมินจะขยับนิ้วเป็นจังหวะเร็วขึ้นๆ
“อึ่ม..... ซองมิน พอซีกที.... อา..... ซองมิน....” คยูฮยอนจิกที่เตียง ความสุขระคนเจ็บปวดนี้ทำเขาหูอื้อไปหมด
ซองมินตั้งร่างคยูฮยอนขึ้นมาเขาสอดแกนร่างกายเข้าไปแทนเรียวนิ้วของตน ซองมินขยับแกนกายเข้าไปจนมิด ก่อนจะเริ่มเร่งจังหวะขึ้น
“อึ้ม.... ซองมิน.... ซองมิน....เร็วอีก.... เร็วอีก...” คยูฮยอนจิกที่เตียง และขึ้นลงตามจังหวะอย่างร้อนเร่า
“นายเก่งมาก....”
“อ๊า...... อึ่ม..... ซองมิน.... นะ.. นาย......” คยูฮยอนพยายามหยุดการเคลื่อนไหวดังกล่าว แต่ไม่ไหวจังหวะของซองมินรุนแรงเหลือเกินจนคยูฮยอนหยุดตัวเองไม่ได้
ซองมินเปลี่ยนเคลื่อนไหวจังหวะช้าเร็วสลับกัน คยูฮยอนตามไม่ทัน เขาจิกที่เตียงแน่นขึ้นอีก และปลดปล่อยอารมณ์ทั้งหมดออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อย
“อึ่ม.....อ๊า..... ซองมิน... อ๊า.....”
ซองมินถอนร่างคยูฮยอนออกมา ทั้งคู่ปลดปล่อยน้ำรักออกมาอย่างเต็มที่ ร่างกายของคยูฮยอนอ่อนล้าเหลือเกิน ซองมินรุกล้ำโดยการเล่นจุดอ่อนไหวของคยูฮยอนอีกครั้งและจูบตามซอกคอของคยูฮยอนจนสาแก่ใจ คยูฮยอนไร้แรงต่อต้านใดๆ ซองมินจูบที่หน้าผากคยูฮยอนเป็นการทิ้งท้ายเบาๆ ก่อนจะหลับไป
เช้าต่อมา คยูฮยอนตื่นขึ้น เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเหตุการณ์เมื่อคืนจะเกิดกับเขา แต่มันก็เกิดไปแล้ว เขากลายเป็นของซองมินเพราะซองมินเมา ทำไมต้องเสียอะไรมากมายให้คนๆนี้กันน่ะ คยูฮยอนดูตามร่างกายก่อนจะตัดสินใจไปอาบน้ำดีกว่า เพราะถ้าซองมินเห็นล่ะก็ คงต้องถูกล้อข้ามศตวรรษแน่ๆว่ากลายเป็นของเขาไปแล้ว
ระหว่างอาบน้ำคยูฮยอนคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไปพลางเขินตัวเองไป มันเรื่องอะไรกันที่ต้องเสียทั้งงานทั้งตัวให้คนๆนี้น่ะ หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยคยูฮยอนเดินไปหาซองมินที่นั่งกุมศีรษะอยู่บนเตียง ท่าทางจะปวดหัวเพราะดื่มไปหนักเหมือนกัน อีกทั้งเพราะเมาเลยทำเรื่องอย่างว่าอีก ซองมินเอามือกุมที่ศีรษะ อีกทั้งยังเอามือถูๆที่ท้องตัวเองอีก
“เป็นอะไรมากรึเปล่าล่ะนั่น” คยูฮยอนถามซองมินทำหน้ามุ่ย
“ปวดหัวอ่า...” ซองมินเอามือกุมหัว
“มันก็แน่อยู่แล้ว ดื่มไปเยอะขนาดนั้น” คยูฮยอนหัวเราะ
“ปวดท้องด้วย...” ซองมินเอามือกุมที่ท้อง
“ดื่มจนปวดกระเพาะเลยเหรอเนี่ยะ เมื่อคืนนี้มีเรื่องกลุ้มใจนักรึไงถึงดื่มไปขนาดนั้น แล้วยัง....” คยูฮยอนปิดปากตัวเอง
“หืมม์... ทำอะไรเหรอ ฉันอ้วกใส่นายเหรอ...” ซองมินตาปรือๆมองคยูฮยอน ยิ่งดูยิ่งน่ารักจริงๆ
“มะ... มะ... ไม่ได้อ้วกหรอก.....” คยูฮยอนหน้าแดง
“โชคดีแล้วล่ะน่ะที่วันนี้เป็นวันเสาร์... สายป่านนี้แล้วกลับบ้านพี่ฮีชอลต้องว่าแน่ๆ...” ซองมินลุกขึ้นและใส่เสื้อผ้า เขายังดูเหมือนจะมึนๆโต๋เต๋ๆเดินไม่ตรงอยู่เลย
“ให้ช่วยรึเปล่า” คยูฮยอนเห็นซองมินเดินเอียงไปเอนมา
“ไม่เป็นไร....” ซองมินเดินไปที่คยูฮยอนก่อนจะนั่งลงที่เตียงชิดกับคยูฮยอน
“เมื่อคืนหน่ะ นายเก่งมากเลยน่ะ...” ซองมินกระซิบที่หูคยูฮยอน คยูฮยอนหน้าแดงและผละถอยออกมาทันที
“นะ...นายจงใจใช่ไหม!!!! นายรู้ตัวงั้นเหรอ!!! นายไม่ได้เมาใช่ไหม!!!!”
“อา~~~~ ไม่รู้สิน่ะ~~~~”
ซองมินกดไหล่คยูฮยอนลงกับเตียง คยูฮยอนหน้าแดง ซองมินค่อยๆก้มลง จนกระทั่งปลายจมูกห่างกับคยูฮยอนไม่กี่มิลเท่านั้น คยูฮยอนใจเต้นโครมครามเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเอาอะไรกับเขาอีก ซองมินจูบซอกคอคยูฮยอนไล่ลงมา จากนั้นก็จูบที่ริมฝีปากอย่างอ่อนโยน คยูฮยอนแทบละลาย ซองมินลุกขึ้นและยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คยูฮยอน
“นายมันเจ้าเล่ห์จริงๆ” คยูฮยอนหน้าแดง
“นายเป็นของฉันแล้วน่ะ” ซองมินยิ้มไร้เดียงสา
เห้อ... อดโมโหเจ้านี่ไม่ได้จริงๆ....
........................................................
เพราะซองมินยังไม่ค่อยสร่างเมานัก คยูฮยอนจึงให้ซองมินนอนพักอยู่ที่ห้องก่อน ส่วนตัวเขาเองก็ออกมาซื้อยาและอาหารกลับไปที่ห้อง เมื่อไปถึงที่ร้านขายยา
“ขอยาแก้ปวดประเพาะครับ” คยูฮยอนกล่าวกับเจ้าของร้านขายยา หากแต่เขากลับทำหน้างงๆ
“ไม่มีเหรอครับ” คยูฮยอนไม่อยากจะเชื่อว่ายาแก้ปวดกระเพาะจะไม่มี
“อะ... เอ่อ... มั่งครับ...” ชายร่างใหญ่ที่คาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของร้านยากล่าว
“งั้นยาแก้ปวดก็ได้ครับ” คยูฮยอนคิดว่าไปซื้อร้านอื่นคงดีกว่า ตรงนี้ซื้อแค่ยาแก้ปวดเอาไว้ก็ได้
“ถ้าจำไม่ผิดก็ อันนี้!!!!” ชายร่างใหญ่หยิบขวดยาเม็ดขึ้นมาและเทใส่ถาดเพื่อเลือกใส่ซอง คยูฮยอนตาโตทันทีที่เห็นยาดังกล่าว
“ผิดแล้วครับ!!! นั่นมันยาแก้อักเสบไม่ใช่ยาแก้ปวด!!!!” คยูฮยอนร้องขึ้น
“อะ... เหรอๆ ผมแค่มาช่วยพี่เฝ้าหน้าร้าน ไม่นึกว่าจะมีลูกค้า” ชายร่างใหญ่เกาหัวแกร๊กๆ
“ฮะๆๆ” คยูฮยอนขำชายคนดังกล่าว มีที่ไหนขายยาไม่เป็นมาเฝ้าร้านขายยา
“ลูกค้ามาเหรอคังอิน!!!!” เสียงใครบางคนดังมาจากหลังร้าน
“อืม พี่เยซอง เค้ามาซื้อยาแก้ปวดกระเพาะแล้วก็ยาแก้ปวดหน่ะ~~~” ชายหนุ่มชื่อคังอินกล่าว
“ซักครู่น่ะครับ~~~~”
หลังจากที่ซื้ออาหารและยาเรียบร้อยแล้ว คยูฮยอนก็ต้องกลับไปที่ห้องเพราะซองมินกำลังรอเขาอยู่ เมื่อไปถึง
“ช้าจังเลย~~~~” ซองมินโวยวาย
“อย่าบ่นหน่าๆ” คยูฮยอนจัดแจงใส่อาหารลงในจานและเอาไปให้ซองมิน
“กินซะ!!!”
ซองมินรับจานจากคยูฮยอนและเริ่มกิน แต่คยูฮยอนกลับจ้องซองมินอย่างเดียว
“คยูฮยอนไม่กินเหรอ”
“ไม่ล่ะ... นายกินให้อิ่มเถอะ..”
“ตังค์ไม่พอทำไมไม่บอกล่ะ กินด้วยกัน” ซองมินตักอาหารแล้วยื่นให้คยูฮยอน
“ไม่ล่ะ...”
“ไม่ได้!! กินเข้าไปเถอะ หรือว่ารังเกียจฉัน” ซองมินยืนยันจะให้คยูฮยอนกินให้ได้
“อืม!!! รังเกียจมากเลยล่ะ” คยูฮยอนแกล้งพูดจริงจัง
“จะรังเกียจหรือไม่ก็ต้องกิน ฉันไม่อยากกินล้อหน้านาย ฉันรู้ว่านายเองก็หิวเหมือนกัน”
“..............................”
“ฉันกินหนึ่งคำ นายกินหนึ่งคำ กินสลับไปแบบนี้ จนกว่าจะหมดนน่ะ” ซองมินร่ายยาว คยูฮยอนยิ้ม
จริงๆแล้วเด็กกว่าที่คิดอีกน่ะเนี่ยะ...
หลังจากกินข้าวอิ่มกันทั้งคู่แล้ว ก็ได้เวลาที่ซองมินต้องกินยาแก้ปวดและยาแก้ปวดกระเพาะ
“ไม่อาวววววววววววววว ไม่กินยา~~~~~~~~~” ซองมินตะโกนลั่น
“ไม่กินได้ยังไง เดี๋ยวก็ไม่หายหรอก~~~~~~~~~~” คยูฮยอนวิ่งไล่ซองมินที่วิ่งหนีไปทั่วห้อง
“ไม่อาวววววว ไม่น่ะคยูฮยอนอา~ ฉันหายแล้วๆ ไม่ปวดหัวปวดท้องแล้ว” ซองมินอ้อนคยูฮยอน
“งั้นเดี๋ยวฉันจะละลายยาใส่ในน้ำผลไม้ให้นายแล้วกัน จะได้กินง่ายๆ”
“มันไม่เข้ากันหรอกน่ะคยูฮยอนอา~ มันจะต้องขมแน่ๆเลย” ซองมินอ้อน
“ไม่ได้!!! เกิดเป็นโรคกระเพาะขึ้นมา เวลาจะกินอะไรก็ลำบาก ฉันไม่รู้ด้วยน่ะ” คยูฮยอนเอานิ้วจิ้มหน้าผากซองมิน
“ฉันจัดการตัวเองได้ น่ะๆๆ คยูฮยอนอา~ อย่าให้ฉันกินยาเลยน่ะ” ซองมินพยายามส่งสายตาออดอ้อนให้คยูฮยอน แต่สำหรับคยูฮยอนแล้ว คนไม่รักษาสุขภาพตัวเองนี่ล่ะที่เขาเกลียดสุดๆ
“พูดไม่รู้เรื่องแฮะ นายเนี่ยะ!!!!” คยูฮยอนตะคอก ซองมินยื่นหน้ามาใกล้ๆเพื่อใช้สายตาออดอ้อนคยูฮยอน
Chance!!!
แอ๊ก!!!!
คยูฮยอนเอามือบีบกรามซองมินให้อ้าปากให้ได้ ซองมินหนีไม่รอดเป็นกระต่ายที่โดนยกด้วยหู จังหวะนั้นคยูฮยอนจึงซัดยาแก้ปวดและยาแก้ปวดกระเพาะเข้าไปในปากซองมินรวดเดียว ตามด้วยน้ำอีก 1 แก้วใหญ่ๆ
“งื้อ~~~~”
ซองมินทำท่าจะร้องไห้หลังจากกลืนยาและน้ำไปอึกเบ้อเร้อ คยูฮยอนลูบหัวซองมินน้อยๆ
“อย่าร้องๆ กินยาจะได้หายไง”
“คยูฮยอนบ้า!!!”
........................................................
เวลาเดินคล้อยมาตอนบ่ายหน่อยๆ ซองมินเองก็หายเมาแล้ว คยูฮยอนจึงออกตัวพาไปส่งที่บ้าน เพราะถ้าให้อยู่ต่อคงได้วุ่นวายกว่านี้แน่ๆ ด้วยความที่พ่อหนุ่มมหาเศรษฐีอยากจะเดินไปมากกว่าการขึ้นรถโดยสารเพราะไม่ชอบคนเยอะ คยูฮยอนจึงตามใจเดินเป็นเพื่อนซองมิน ระหว่างเดินไปก็ชวนกันคุยไป ถือว่าเป็นการคุยกันก่อนลาจากก็แล้วกัน เจ้าคนบ้าที่เอางานและความบริสุทธิ์ของคยูกี้คนนี้ไป
“คยูฮยอนทำไมถึงมาทำงานแบบนี้ล่ะ” ซองมินถามอย่างไร้เดียงสา แต่มันแปลได้หลายทางน่ะซองมิน
“หางานแล้ว แต่มันไม่มีงานอะไรดีกว่านี้แล้วหน่ะสิ อยู่นี่ค่าครองชีพก็สูงใช่เล่น มีอะไรก็ต้องทำๆไปก่อน” คยูฮยอนกล่าว ขณะที่ซองมินกำลังเพลิดเพลินเดินไต่ขอบฟุตบาต
“น่าสงสารเนอะ ชีวิตคนจน” ซองมินหัวเราะคิกคัก คยูฮยอนล่ะอยากจะตั๊นหน้าอดีตเจ้านายคนนี้จริงๆ
“แล้วเมื่อคืน ทำไมต้องดื่มหนักขนาดนั้นด้วย” คยูฮยอนถาม
“ฉันไม่อยากกลับมาที่นี่... อยากให้ที่บ้านตัดหางปล่อยวัดซะเลย... ฉันไม่อยากจะต่อสู้อะไรกับใครทั้งนั้น...” ซองมินกล่าวสิ่งที่อยู่ภายในใจออกมาหมดสิ้น คยูฮยอนสังเกตเห็นสีหน้าเศร้าของเขาได้อย่างชัดเจน
“...................................”
“ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ยะ.... อา... คยูฮยอน ส่งฉันแค่นี้ดีกว่าน่ะ” ซองมินหันมายิ้มให้คยูฮยอน
ซองมินเดินมาตรงหน้าคยูฮยอน เขาจับมือคยูฮยอนอยู่ได้พักใหญ่ คยูฮยอนรู้สึกไม่ดีที่อยู่ๆซองมินก็ทำท่าทางเหมือนมีความทุกข์อย่างนี้ จากนั้นซองมินก็โผกอดคยูฮยอนและซบที่ไหล่ เสียงพึมพำที่เหมือนกับจงใจไม่ให้ฟังรู้เรื่อง ความรู้สึกชื้นๆสัมผัสได้จากที่ไหล่ของเขา
คนๆนี้กำลังร้องไห้งั้นเหรอ....
ทำไมล่ะ...
ทั้งๆที่ชีวิตของเขาโรยด้วยกลีบกุหลาบนี่นา.....
“ฉันไปล่ะน่ะ...” ซองมินก้มหน้าก้มตาและวิ่งออกไป คยูฮยอนเหม่อมองตาแผ่นหลังนั้นด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่จะ
“ซองมิน!!!!”
ซองมินหยุดชะงักทันที คยูฮยอนวิ่งไปขวางตรงหน้าซองมินเอาไว้ก่อนที่จะ
อุ๊บ...
คยูฮยอนจูบที่ริมฝีปากของซองมินเบาๆ ซองมินผงะเล็กน้อยที่เป็นฝ่ายถูกจูบเองแบบนี้
“ไม่ว่านายจะมีเรื่องอะไร ในการพบกันคราวหน้าของเรา ฉันจะรับความทุกข์ทุกอย่างของนายเอาไว้เอง”
ซองมินน้ำตาร่วงผลอยๆ ก่อนที่จะโผจูบคยูฮยอนด้วยสัมผัสที่หนักหน่วงกว่าที่คยูฮยอนจูบตนนัก
-------------------------------------------------------------------------------
อ่า.... บอร์ดป๊อปคอร์นเป็นบอร์ดที่น่ากลัวจริงๆ....
คราวก่อนเล็งไว้แล้วว่าจะโหลดอะไร
พอมาอีกที โอแม่เจ้า.... กระทู้หาย!!!!
ให้ตายเถอะจอร์จ....
อา บอกนิดนึงๆสำหรับฟิคน่ะค่ะ จะมีความยาว 10 ตอน
เฉลี่ยตอนละ 5 หน้า(ตอนยังไม่จัดให้อ่านง่าย) ตอนที่ 10 จะยาวประมาณ 8 หน้า
จะมาอัพเป็นรายสัปดาห์ ฝากติชมด้วยน่ะค่ะ เพราะเป็นผลงานทางด้านฟิควายชิ้นแรก
ขอบคุณค๊าบบบบบบ ที่อ่านกัน /me โค้งๆๆๆ
Edit!!!!!
เรื่องนี้ต้องกระพือ โจหอมแก้มเจ๊!!!! โจหอมแก้มเจ๊!!!! โจหอมแก้มเจ๊!!!!!
เบื้องหน้ามันแสดงตัวเป็นสาวกคยูมิน มินคยูและฮันเจ๊....
แต่เบื้องหลัง เมื่อมีภาพเตะสวัตซ์นังรันเข้า!!!!! กรี๊ด!!!!! ชอลคยูสิสุดย๊อดดดดดดดดด
ชอลคยู บานซายยยยยยยย!!!!!!!
เครดิตภาพจากคุณ noochie2415 แห่งป๊อปคอร์นค๊า
edit @ 18 Mar 2008 14:26:11 by RANMARU :: SUJU 13 ONLY
edit @ 18 Mar 2008 14:27:11 by RANMARU :: SUJU 13 ONLY
