Fic - Honey
Couple - Sungmin x Kyuhyun
Auther - Tanimoto Ranmaru
Rate - Nc-18
- 6 –
“คยูฮยอนอา~ ไปเที่ยวกันเถอะ~~~~” ซองมินปลุกคยูฮยอนตั้งแต่เช้า
“ไปไหน...” คยูฮยอนคลุกๆอยู่ในผ้าห่มอย่างหงุดหงิด
“ไปไหนก็ได้ น่ะๆๆๆ ไปเที่ยวกัน วันนี้ไปเที่ยวกัน~~~~”
“ทำไมต้องไปแต่เช้าขนาดนี้ด้วยล่ะ...” คยูฮยอนยังไม่ยอมลุกอยู่ดี
“ถ้าสายกว่านี้ไปถึงแดดต้องร้อนแน่ๆ ไปเถอะๆคยูฮยอนอา~~~” และซองมินก็ฉุดกระฉากลากถูคยูฮยอนไปอาบน้ำ และบึ่งรถไปยังที่แห่งหนึ่ง
........................................................
ซองมินขับรถออกไปยังชนบท สีเขียวอ่อนของธรรมชาติแต่งแต้มตามภูเขาและต้นไม้สองข้างทาง สายลมที่หอบเอากลิ่นใบหญ้าพัดกลายมายังผู้สัมผัส แสงแดนอ่อนๆที่ยังคงไว้ซึ่งอากาศเย็นๆ บรรยากาศสบายๆอย่างนี้ทำให้คยูฮยอนคิดถึงบ้านเข้าตะหงิดๆ
ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ซองมินถนัดขับรถมือเดียวไปแล้ว เพราะอีกมือเอาไว้จับมือคยูฮยอน เวลามองหน้าซองมินทีไร คยูฮยอนอดยิ้มไม่ได้ ทำไมเราถึงมาเจอกันน่ะ มันมีเหตุผลอะไรที่ทำให้เราสองคนมาเจอกัน คยูฮยอนแกล้งเอากาแฟให้ซองมินที่กำลังขับรถอยู่
“ป้อนหน่อยน่ะ...” ซองมินพูดแต่ยังไม่วางตาจากทางข้างหน้า คยูฮยอนเลยแกล้งแก้วกาแฟทาบหน้าผากซองมินเลย
“เหวอ~~~” ซองมินเกือบทำรถเสียหลัก เขาหันมาค้อนคยูฮยอนเล็กน้อย คยูฮยอนแกล้งมองไปทางอื่น
“ถ้าฉันตายขึ้นมา คยูฮยอนอา~ จะต้องร้องไห้เสียใจไปตลอดชีวิตเลยน่ะ” ซองมินพูด
“ดี!!! นายตายไป ฉันก็สบาย จะได้ไม่ต้องมีใครมาวิ่งตามแบบนี้” คยูฮยอนพูดจาเย็นชา
“ไม่รักกันเลยใช่ไหมเนี่ยะ”
“อืม!!!!” คยูฮยอนตอบอย่างมั่นใจ
แต่อีกซักพักใครก็ไม่รู้เอียงคอซบลงที่ไหล่ซองมิน ทั้งคู่ต่างกระชับมือที่จับไว้ซึ่งกันแล้วกัน
........................................................
ทางด้านฮีชอล เขาได้พบอะไรบางอย่างที่ไม่น่าเชื่อ เกี่ยวกับข้อมูลบริษัท
“ทำแบบนี้ได้ยังไง!!!!” ฮีชอลฟาดปึกกระดาษข้อมูลลงกับพื้นอย่างโกรธแค้น
“มีทางไหนที่ฉันพอจะช่วยนายได้บ้างน่ะ ซองมิน...” ฮีชอลทรุดลงกับพื้น
“ไม่เป็นไรหรอกพี่ฮีชอล แก้ไขอะไรตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์
ไม่ว่ายังไง ต่อให้มีทางสู้ ผมก็จะยอมแพ้….”
นี่คือคำพูดของซองมิน ก่อนจะกลับมาที่เกาหลี
“มันไม่ใช่ของๆผม....”
........................................................
ซองมินหยุดรถที่ทุ่งหญ้าสีเขียวสด ที่ริมทางมีต้นไม้ต้นใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาเป็นเงาอยู่ ที่นั่นเหมือนดินแดนแห่งความฝัน สีสันของแสงแดดสะท้อนสีเขียวสดของหญ้าอย่างสวยงาม ท้องฟ้าสีฟ้า แดดอ่อนๆ ลมพัดเย็นสบาย เป็นที่ๆเยี่ยมจริงๆ
“ที่นี่สวยใช่ไหมคยูฮยอน” ซองมินสูดอากาศเข้าไปฟอดใหญ่
“อืม สวยมากเลย” คยูฮยอนอดไม่ได้ที่จะวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าที่ไหวตามกระแสลม
ซองมินเดินกลับไปที่รถเอามือถือออกมาถ่ายภาพคยูฮยอนที่กำลังวิ่งเล่นอยู่อย่างมีความสุข ไม่ช้า ซองมินก็เกิดไอเดีย เขาหากระดาษ มาพับกะเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ก่อนจะฉีกเป็นสี่แฉก เขาหากิ่งไม้และแถวนั้นมาปักเข้ากับกระดาษ และเอาปลายอีกด้านปักลงไปเช่นกัน ซองมินหาใบไม้ที่พอเหนียวๆมามัดข้างข้างหน้าและข้างหลังกระดาษบนกิ่งไม้ และต่อเศษไม้ยาวๆเข้ากับมัน กลายเป็นกังหันลมกระดาษ
“คยูฮยอนอา~~~ เอานี่ไปเล่นสิ!!!!” ซองมินเรียกคยูฮยอนและทำกังหันอีกอัน
“เอ๋!!! กังหันลมงั้นเหรอ น่ารักจัง~~~~” คยูฮยอนเอาไปเล่น กังหันเล็กๆหมุนตามแรงลม ซองมินไม่ลืมที่จะถ่ายรูปคนที่เขารักกับรอยยิ้มนี้เอาไว้ จากนั้น ซองมินเองก็ไปเล่นกับคยูฮยอนท่ามกลางทุ่งหญ้าอันสวยงามเหล่านั้นและถ่ายรูปด้วยกัน
ซองมินกลับมานั่งพักก่อน ในระหว่างนั้นก็เก็บดอกไม้เล็กๆมาถักเป็นมงกุฎดอกไม้ จากนั้นไม่นานคยูฮยอนก็กลับมานั่งพัก ซองมินซ่อนอะไรบางอย่างไว้ข้างหลัง คยูฮยอนประหลาดใจเล็กน้อย ซองมินเอามงกุฎสวมให้คยูฮยอน ดอกไม้สีขาวเกสรสีทองถูกถักเป็นมงกุฎที่สวยงามเพื่อคนที่เขารัก ทั้งคู่ไม่ลืมที่จะถ่ายรูปนี้ด้วยกัน (ยังกะรูปแต่งงานเลยแฮะ)
รูปที่คยูฮยอนสวมมงกุฎดอกไม้โดยที่มีซองมินโอบไหล่และหัวทั้งคู่ก็ซบติดกัน
(กรี๊ดดดดดดดดดดด มินคยู คยูมิน บันไซ!!!!! – คนแต่ง)
“นี่เป็นที่ๆฉันกับแม่... พบกันครั้งแรกและจากกันไปตลอดกาล...” ซองมินเริ่มเล่า
คยูฮยอนและซองมินนั่งพิงต้นไม้ ท่ามกลางธรรมชาติที่สวยงามคยูฮยอนเริ่มซบลงที่ไหล่ซองมินและจับมือของซองมินมาวางไว้บนมือตัวเอง
“ฉันไม่ใช่ ลูกของประธานชเว... แม่ฉันขายฉันให้ประธานชเวเพราะไม่มีเงินจะเลี้ยงน้องๆ...
ต้องถูกทิ้งอยู่สถาณเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแรกเกิด อยู่ๆก็มีคนมาอ้างเป็นแม่ แล้วพามาที่นี่
เล่าความจำเป็นอะไรนักหนาก็ไม่รู้... แล้วก็ขายฉันให้คนอื่น ยังกะผักปลา....”
คยูฮยอนรู้สึกสลดต่อเรื่องราวของซองมินเหลือเกิน นี่สิน่ะคือความทุกข์ใจที่เก็บงำเอาไว้ตลอด ถึงไม่กล้ามีเพื่อน ถึงสร้างกำแพงกับคนอื่นขนาดนี้ โชคดีจริงๆ ที่โจ คยูฮยอนคนนี้ผ่านกำแพงไปได้ โดยที่ ลี ซองมิน เปิดใจรับเขา
“ต่อไปนี้... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามเก็บไว้คนเดียวน่ะ...” คยูฮยอนพูด ก่อนที่จะยันตัวขึ้นไปจูบที่ริมฝีปากซองมินเบาๆ ซองมินกอดคยูฮยอนเอาไว้ กอดไว้แน่นเท่าที่จะทำได้ ซองมินซุกหน้าลงที่ไหล่คยูฮยอน
“ฉันรักนายน่ะ....”
นี่คือคำพูดอันแผ่วเบาของลี ซองมิน ที่โจ คยูฮยอนรู้นานแล้ว....
ระหว่างทางกลับ โชคดีเจอร้านถ่ายรูป ทั้งคู่เลยเลือกล้างรูปที่เพิ่งถ่ายไป ทั้งคู่ล้างรูปคู่ที่คยูฮยอนใส่มงกุฎดอกไม้ ต่างคนต่างเก็บไว้คนละหนึ่งใบ
ทั้งกังหันลม...
มงกุฎดอกไม้...
ความทรงจำ...
จะเก็บเอาไว้ตลอดกาล...
........................................................
ในที่สุด เตียงนุ่มๆใหญ่ๆก็กลายเป็นของคยูฮยอนคนเดียวในคืนนี้~~~~~ ท่าทางจะดีใจมากกลิ้งไปกลิ้งมาจนผ้าห่มหลุดจากเตียงไปเลย เหมือนคยูฮยอนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเดินๆๆไปคว้าเอามงกุฎกับกังหันมาเก็บไว้ในกล่องไม้เปล่าๆและปิดมัน คยูฮยอนกอดกล่องไม้และหลับตาปี๋นึกถึงความสุขของวันนี้ ท่าทางว่าทั้งหัวใจคงไปอยู่กับเขาแล้วสิน่ะ
“ฉันยังไม่เคย พูดว่า รัก นายเลยสิน่ะ” คยูฮยอนพึมพำอยู่คนเดียว
........................................................
และทุกๆอย่าง มันก็เริ่มเปลี่ยนไป เช้าวันนั้นถึงแม้ซองมินมารับคยูฮยอนก็จริง แต่สายตาของเขาก็ดูเศร้าคละเคล้าเย็นชา เหมือนกำแพงที่เคยกั้นใครเอาไว้ มันยิ่งสูงขึ้นอีกครั้ง มือที่เคยจับระหว่างขับรถก็ไม่มี มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างชั่วข้ามคืนนี้ไปกัน
“ซะ...ซองมิน....” คยูฮยอนอึกอั่ก
“มีอะไรรึเปล่า” ซองมินถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“มะ... ไม่มี....”
“วันนี้กลับเองน่ะ... ฉันมีธุระ...” ซองมินพูดแค่นั้นแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
“ฉะ.... ฉัน... กำลังจะ... บอกรัก... นายน่ะ... ลีซองมิน...” หยดน้ำไหลพ้นจากเรียวหน้าร่วงลงสู่พื้น
คยูฮยอนค่อยๆทรุดหมดสติลงในเวลานั้นก็มีใครบางคนมารับร่างเขาเอาไว้
........................................................
ไม่นานนัก คยูฮยอนก็รู้สึกตัวคนที่คยูฮยอนเห็นหน้าคนแรกก็คือพี่ทึกกี้นั่นเอง โดยเบื้องหลังทึกกี้มีคังอินยืนอยู่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“น้องพี่เป็นยังไงบ้าง!!!” ทึกกี้ค่อยๆประคองน้องชายขึ้นมานั่ง คยูฮยอนหน้ามืดเล็กน้อยก่อนจะมองไปรอบๆ ที่นี่คือห้องพักของทึกกี้ที่อยู่ในร้านนั่นเอง
“เกิดอะไรขึ้นครับ พี่ทึกกี้ ทำไมผมถึง” คยูฮยอนถามทึกกี้
“อยู่ๆคยูก็เป็นลม คุณคังอินมาเห็นพอดีเลยช่วยไว้” ทึกกี้อธิบาย
“ขอบคุณน่ะครับ คุณคังอิน...” คยูฮยอนกุมหัวเล็กน้อย ก่อนจะฝืนลุกไปทำงาน
คังอินทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งเงียบๆในร้านและมองดูคยูฮยอนทำงานอย่างไม่มีความสุขนัก ไม่ว่าอะไรที่พอจะช่วยคยูฮยอนได้ เขาก็จะช่วยทุกอย่าง แต่ตอนนี้ เหมือนคยูฮยอนไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใครทั้งนั้น นอกจาก ลี ซองมิน ทำไมคนที่คยูฮยอนต้องการ ถึงไม่ใช่เขาน่ะ...
ตอนนี้หัวของคยูฮยอนตื้อไปหมด มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ มีเรื่องหลายอย่างที่ชวนน่าสงสัย หรือตลอดมาซองมินหลอกเขากันน่ะ คนที่กอดซองมินเมื่อตอนนั้น คงเป็นคนสำคัญของซองมิน เราคงเป็นได้แค่ของเล่นสิน่ะ
ของเล่น... ของเล่น.... ของเล่น....
“ฉันก็มีหัวใจน่ะ....” คยูฮยอนน้ำตาไหล เขาวางแก้วกาแฟของลูกค้าไว้บนอ่างล้างจานก่อนจะทรุดลงกับพื้นตรงนั้น
ถึงอย่างนั้น ไม่ว่ายังไงคยูฮยอนก็อยากจะรู้ให้ได้ว่าทุกอย่าง มันเป็นยังไงกันแน่ ธุระเย็นนี่ คงต้องเป็นสิ่งสำคัญมากๆ มากพอที่จะละจากการหลอกเขา เพื่อไปจัดการธุระนั่น หรือจะเป็นการพาคนๆนั้นไปเที่ยวกันน่ะ ไม่ว่ายังไง คำตอบจะต้องอยู่ในเย็นวันนี้แน่ๆ
........................................................
ด้วยเหตุนี้คยูฮยอนจึงขอร้องให้คังอินอยู่เป็นเพื่อน เพื่อรอดูว่าซองมินนอกใจคยูฮยอนจริงรึเปล่า
“ขอโทษน่ะครับคุณคังอิน ที่รบกวน...” คยูฮยอนพูดขณะกำลังซุ่มอยู่หน้าร้านกาแฟ เพราะตำแหน่งรานกาแฟจะสามารถเห็นคนเขาออกได้อย่างชัดเจน
“ไม่เป็นไรหรอก...” คังอินลูบหัวคยูฮยอนเบาๆ ถึงแม้ความรู้สึกจะส่งไปไม่ถึง แต่เป็นแบบนี้ก็ยังดี
ทั้งคู่รอตั้งแต่หลังเลิกงาน เป้าหมายที่สองเข้ามาในบริษัทนั่นก็คือ อึนฮยอกนั่นเอง คังอินจึงเข้าใจทุกอย่างและไม่อยากให้คยูฮยอนได้พบกับความจริงที่กำลังจะปรากฏ ไม่ช้านัก ซองมินและอึนฮยอกก็ตามกันลงมา ในแว่บนึงซองมินเห็นคยูฮยอนและคังอินกำลังซ่อนตัว ด้วยเหตุนั้นซองมินจึงคว้าแขนอึนฮยอกไว้ ก่อนจะเข้าไปจูบอึนฮยอกอย่างจงใจ คยูฮยอนตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า อึนฮยอกหน้าแดง แต่ไม่ได้มีท่าทีขัดขืนอะไร คยูฮยอนจึงรวบรวมความกล้าออกไปเผชิญหน้ากับซองมิน
“ลี ซองมิน!!!! มันหมายความว่ายังไง!!!” คยูฮยอนพูดทั้งน้ำตา ซองมินกระฉากอึนฮยอกมาไว้ในอ้อมกอด
“ก็อย่างที่เห็น... ฉันเบื่อนายแล้ว... จะไปไหนก็ไป...” ซองมินพูดอย่างไร้สีหน้า ก่อนที่จะกระฉากอึนฮยอกตามตัวเองไป
คยูฮยอนก้มหน้านิ่ง คังอินกอดคยูฮยอนเอาไว้ ไม่นานนักคยูฮยอนก็ร้องไห้โหออกมาและกอดคังอินเช่นกัน ซองมินมองจากข้างนอก มองดูคนทั้งสองอย่างเจ็บปวด อึนฮยอกเองก็สังเกตเห็นสีหน้าเจ็บปวดของซองมิน
“ถ้ารักเขา แล้วทำไมทำแบบนั้นล่ะ...” อึนฮยอกฝืนใจพูด
“ฉันไม่ได้รัก ไม่ได้รักคยูฮยอนเลย...” ซองมินน้ำตาไหล คำพูดนั้นช่างขัดกับหัวใจของเขาเหลือเกิน
“ความรัก... มันฝืนใจไม่ได้... ซองมินก็รู้นี่...” อึนฮยอกลูบหัวซองมิน ซองมินไม่รู้เลยว่าคนที่อยู่ข้างๆเอง ก็เจ็บปวดไม่แพ้กันที่เห็นเขาเป็นทุกข์
........................................................
ตื๊ด~~~~~ ตื๊ดดดด~~~~~~
เสียงโทรศัพท์ที่คอนโดคิบอมและคยูฮยอนดังขึ้น คิบอมอยู่ที่คอนโดคนเดียวจึงวิ่งไปรับ
“ครับ”
“ฉันพี่ของซองมิน ฮีชอลน่ะ”
“ครับ”
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามย้ายจากที่นั่นเด็ดขาด ไม่ว่าคยูฮยอนจะรั้นจะไป เธอต้องขวางไว้ให้ได้น่ะคิบอม”
“เอ๋... รู้ชื่อผมได้ยังไง...”
“บอกว่า นี่เป็นคำสั่งของฉัน หากหนีออกจากที่นั่น ไม่ว่านายหรือคยูฮยอน ฉันไม่รับประกันว่าทางบ้านนายจะเป็นยังไง แค่นี้น่ะ”
“เฮ้ย..... อะไรฟะ...”
คิบอมได้แต่งงๆ และวางโทรศัพท์กลับเข้าที่เดิม
........................................................
The Question From Super Junior
อันนี้เราไปเจอมาจากสยามโซนอะ
บอกว่าเป็นคำถามที่เอสเจอยากถามเอล์ฟ
เราก็เลยเอามาตอบดู
1. อิทึก
คุณคิดว่าคุณชอบพวกเราจากจุดไหน
เสียง หน้าตา นิสัย หรือความเป็นตัวของพวกเรา
แต่ไม่ว่าคุณจะชอบตรงไหน พวกเราก็จะพัฒนามันทั้งหมดละนะ
==> ความเป็นตัวของพี่ล่ะค่ะ พี่ดูไม่ติดหล่อดี ดูเป็นมิตรกับแฟนๆมากๆเลยล่ะ
2. ฮีชอล
คุณคิดว่าคุณจำวันเกิดของพวกเราได้ไหม
ถ้าจำได้ คุณจำของใครได้เป็นคนแรก
นั้นจะพิสูจน์ว่าคุณชอบใครมากที่สุดในวงเรา
ถ้าให้ดีรู้อายุพวกเราด้วยก็ดี แต่อย่าจำเลย
==> จำวันเกิดพี่นั่นล่ะพี่ชอล!!! 10 กรกฏา ต่อมาก็วันที่ 1 กรกฏาของพี่ทึกกี้!!! พี่ซองมิน 1 มกรา พี่คยูวันที่ 9 ละมั่ง เดือนกุมภา รักใครที่สุด ก็รักพี่ชอลนั่นล่ะ!!!
3. คังอิน
คุณอยากกอดใครมากที่สุดในวงเรา
และทำไมถึงอยากกอด
ไม่รู้ละ แต่ผมอยากกอดคุณณณณณณณ
==> กอดคยูกี้กะมินนี่~~~~~~~~ กอดหมีด้วยก็ได้ เค้าก็รักหมีเหมือนพี่ชายน๊า~~~~~
4. คยูฮยอน
ถ้าทุกคนในวงบาดเจ็บ คุณจะคอยเป็นห่วงพวกเราอย่างเต็มใจไหม
ผมอยากให้พวกคุณห่วงพวกเราทุกๆคน
ผมขอขอบคุณทุกคนที่คอยเป็นห่วงผม และให้กำลังใจอยู่ตลอกเวลา
ผมรักพวกคุณทุกคนนะครับ
==> เป็นห่วงสิพี่คยู ตอนที่รันยังไม่ค่อยสนใจเอสเจ รันได้อ่านเรื่องที่พี่บาดเจ็บ แบบว่าทั้งสะเทือนใจและโกรธมากๆเลยล่ะ เป็นห่วงพี่มากๆ และขออย่าให้เรื่องแบบนี้เกิดกับพี่ๆอีกเลย
5. ฮันกยอง
คุณโกรธไหมที่ผมเป็นคนจีน
ผมไม่มีเหตุผลอะไรที่ถามคำถามนี้ แต่ผมเป็นสมาชิกคนจีนเพียงคนเดียวในวง
และทุกคนในวงก็อาจจะลำบากเพราะผมเป็นคนจีน
==>ไม่มีเหตุผลต้องโกรธเลย ป๋าเป็นคนน่ารักน่ะ รันเชื่อว่าทุกคนก็ไม่ลำบากด้วยที่ป๋าเป็นคนจีน
6. ทงเฮ
ถ้าในวงเรามีสมาชิกเพิ่มคุณจะรู้สึกอย่างไร
คุณอยากให้มีเพิ่มไหม หรือเพียง 13 คนก็พอแล้ว
==> 13 ดีที่สุด รัก 13 คนที่สุด!!!! ที่เหลือไม่นับเป็น SJ
7. ชินดง
คุณว่าผมอ้วนไหม
ผมไม่อ้วนน๊า ไม่อ้วนๆคุณคิดว่ายังไงอ่ะ
ผมลดน้ำหนักดีมะ ผมตามใจพวกคุณนะ
หรือแบบนี้ก็น่ารักละ
==> พี่ชินดง ตอนนี้ออกแนวท้วมๆ ไม่ได้อ้วนมากมาย จะลดน้ำหนักดีไหม เอาตามสะดวกพี่ดีกว่า ถ้าพี่ลดจนผอม พี่ต้องแบ๊วราวๆซองมินแน่เลย อิๆ
8. อึนฮยอก
คุณว่าใครเต้นเก่งที่สุดในวง
ผมอยากรู้ว่าคุณเห็นว่าไง ผมว่าชินดงก็เก่งนะ
ผมอ่ะเก่งมะ เอ๋...พี่อิทึกก็เต้นเก่งนี้ พี่ฮีชอลด้วย คีบอมอีก ซีวอนกับเยซองก็ดีนะ
หรือดงเฮ เรียวอุค คังอินกะฮันกยอง มีซองมินกับคยูฮยอนด้วยนะ
ตกลงใครอ่ะผมว่าเก่งทุกคนนะ พวกคุณอ่ะว่าไง
==> ฮยอกเก่งกว่าเพื่อนน่ะ~~~~~ ป๋าฮันกะด๊องเทพกันอยู่แล้ว แต่ขอเพิ่มซองมิน ทึกกี้กะพี่ชินดงเข้าไปด้วย มินก็เก่งใช่ย่อยน่ะ แล้วก็เจ๊!!!! พี่ฮีชอลหน่ะ จริงๆแล้วเต้นเก่งน๊า แต่เจ๊ต้องระวังเรื่องขาแค่นั้นเอง เลยไม่ได้เต้นเต็มที่ เท่านั้นล๊ะ~~~~
9. ซีวอน
คุณว่าใครหน้าตาดีสุด ถามเล่นๆแบบจริงจังนะครับ
==> รันว่ามี 3 คนน่ะ ข่มกันไม่ค่อยลง จะเป็นคิบอม เอ็งนั่นล่ะซีวอน และ พี่คยูกี้!!!! แต่รันว่าหล่อทุกคนน่ะ ไม่ได้ชมน่ะพี่มานเปนฟามจริงงงงงง
10. เยซอง
คุณว่าใครในที่นี้เจ้าชู้สุด
ผมก็ไม่รู้หรอกนะ เพียงแต่อยากลองถามดู
ว่าคุณเห็นว่าใครในวงเราเจ้าชู้สุด
==> ด๊อง!!!!(คู่วายเยอะ) ชอลลี่!!!(เจ๊พูดถึงผู้หญิงบ่อย) ทึก!!!!!!และนังหมี!!!!(ม่ออย่าบอกใคร!!!!)
11. เรียวอุค
คุณอยากให้เราไปเปิดคอนเสิตร์ที่ไหน
ผมอยากไปทุกที่เลย แต่อาจจะไม่มีโอกาส
ผมอยากเจอแฟนคลับทุกคนนะ
==> หน้าบ้านรันโล้ดดดดดดด รันก็อยากเจออุคกี้เหมือนกานนนนน
12. คิบอม
คุณรู้ถึงสิ่งที่พวกเราชอบหรือเกลียดไหม
ผมแค่อยากรู้ว่าคุณรู้จักพวกเราดีแค่ไหน
==> ก็ ไม่รู้หรอกค่ะบอม รู้แค่ว่าต้องเป็นแฟนคลับที่สามารถปกป้องเอสเจได้ทุกเวลา
13. ซองมิน
คุณว่าผมนิสัยยังไง
ผมอยากรู้จักว่าพวกคุณมองผมยังไง
ตอบกันมาหน่อยนะครับ ผมจะรอคำตอบ
==> รันว่าพี่เป็นคนที่ดูออกยากน่ะ บางทีพี่ก็ร่าเริง แต่ในบางทีพี่ก็น่ากลัวเหมือนกัน แต่ยังไงพี่ก็ต้องมีนิสัยส่วนตัวบ้าง ยังไงแฟนตัวน้อยๆคนนี้ก็จะรับไว้ทุกอย่างค่ะ ไม่ว่าพี่แต่ละคนจะเป็นยังไง!!! น้องรับได้ทุกอย่าง~~~~~
Credit : BlueHan Lover@sweetkitkat & nina_dh@lovesujuhttp://www.suju-thailand.com
--------------------------------------------------------------------------------------------
ดู MV Run ของชินฮวาแล้วฮายังไงก็ไม่รู้ ไม่นึกว่าน้าๆแกจะแก่กันขนาดนี้ (แต่ก็ชอบอ่าน่ะ)
แบบประมาณว่าน้าเอลริคแกถูกจับแล้วเพื่อนๆไปช่วย ดงวาน จุนจิน มินวู คือแบบว่าอึ้งนิดๆ
เห็นแต่ตอนพี่แกยังหล่อๆในพวก X man,Love letter ของยูบีซีไง แบบว่า อ่าน่ะ
แต่แอนดี้(ที่ร๊ากกกกก) กะเฮซอง หล่อโฮกกกก กรี๊ดกร๊าดมากมาย
ฮาฉากที่ทำท่าจะช่วยเพื่อนได้แล้ว แต่โดนฝ่ายตรงข้ามยิง 4 - 5 ตัวหนีไปหลบหลังรถหมด ฮาดี
ชินฮวาสุดยอด~~~~
--------------------------------------------------------------------------------------------
เมื่อคนที่ 14 และ 15 เข้ามา คนที่ 1 และ 2
จะไปอยู่ที่ไหน?
อยากทำไรทำไป แต่อย่ามาแตะต้องเจ๊ของฉ๊านน่ะ!!!!
เจ๊คือรอยยิ้มของฉ๊าน!!!! เกิดอะไรกับเจ๊ขึ้นมา น่าดู!!!!
edit @ 11 Apr 2008 10:35:27 by RANMARU :: SUJU ONLY 13
ฮิ้ววว รักตาฮีเหมือนันเลยจ๊ะ
