Fic - Honey
Couple - Sungmin x Kyuhyun
Auther - Tanimoto Ranmaru
Rate - Nc-18
- 8 –
ทั้งตำรวจ ฮีชอลและคยูฮยอน ต่างพากันหาตัวซองมินกันอย่างเต็มที่ เวลาล่วงเลยมากว่า 1 สัปดาห์แล้วยังไม่มีเบาะแสใดๆเลย คยูฮยอนจ้องมองรูปของตนและซองมินอยู่ทุกวัน พยายามทำตัวเข้มแข็ง ทำทุกทางเพื่อจะหาเขาให้เจอ
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน... ขอแค่เพียงรู้สึกด้วย... ว่ามีคนรออยู่...
ในวันเสาร์ คยูฮยอนตัดสินใจจะไปยังทุ่งหญ้าที่ซองมินเคยพาเขาไป ซองมินอาจจะไปที่นั่นก็ได้ คยูฮยอนต่อรถบัสออกไปยังชนบท รถบัสเก่าๆแล่นผ่านวิวที่ทั้งคู่เคยชี้โน่นชี้นี่ให้กันดู อากาศที่พัดผ่านชวนให้นึกถึงความสุขที่เมื่อครั้งที่เขาคนนั้นยังอยู่ แต่ยังไงคยูฮยอนก็ต้องเข้มแข็งต่อไป เพราะซองมินกำลังรอให้เขาพบก็ได้ รถบัสจอดที่ทุ่งหญ้า คยูฮยอนลงที่นั่น
ทุ่งหญ้ายังเหมือเดิม...
ทุกอย่างยังเหมือนเดิม...
กลิ่นหญ้า...
กลิ่นแสงแดด...
ความอบอุ่นทุกอย่าง...
ขาดแค่เพียง นาย....
แต่เหมือนทุกอย่าง มันจะไม่มีความหมายเลย...
สายลมพัดกรายร่างของคยูฮยอนไป ในมือของเขายังมีรูปถ่ายคู่ที่อยู่ที่นี่....
“ลีซองมิน!!!!!”
คยูฮยอนตะโกนด้วยความหวัง
“นายอยู่ที่ไหน!!!!!!”
คยูฮยอนกอดรูปเอาไว้กับตัว
“ฉันรักนายน่ะ!!!!!!”
เสียงตะโกนดังก้อง ณ. ที่แห่งนั้น หากแต่ว่าใครบางคนในอีกที่สะดุ้งตื่นขึ้นราวกับถูกปลุกด้วยเสียงที่ไม่ได้ยิน
เขาพยุงตัวขึ้น ที่หัวมีผ้าพันแผลพันอย่างไม่เรียบร้อยนัก ในมือมีรูปคู่ของเขากับใครซักคน... ใครกันน่ะ...
แปล๊บ...
เขากุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ใครบางคนจะเข้ามา
“ตื่นแล้วเหรอ คุณชื่ออะไร ผมจะได้พาไปส่งที่บ้าน” ชายผู้นั้นที่ดูเหมือนว่าจะเป็นคนช่วยเขายิงคำถามเป็นชุดๆ
“ชื่อ... ซองมิน...” เขาตอบเอื่อยๆ
“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันดงเฮ แต่อาการนายยังดูไม่ค่อยดีเลย พักกับฉันอีกซักวันสองวันก่อนดีไหม เดี๋ยวฉันจะพากลับบ้าน” ดงเฮเอ่ย ซองมินผงกหน้าช้าๆพลางกุมศีรษะ
“ปวดหัวเหรอ แป๊บน่ะ เดี๋ยวไปเอายามาให้” เช่นนั้น ดงเฮจึงผลุนลุกขึ้นไปเอายา ซองมินมองรูปถ่ายที่อยู่ในมือ
“ใครกันน่ะ... ทำไมเราถึง.. ยิ้มขนาดนั้น....”
ความทรงจำของลีซองมิน หายไปตั้งแต่วันแรกที่มาถึงเกาหลี ก่อนจะเจอคยูฮยอน....
........................................................
“ไม่เจอเหรอ คยู” คิบอมเปิดประตูให้คยูฮยอน แต่ดูจากสีหน้าแล้วคิบอมก็รู้คำตอบ
“ฉันไม่ได้อยากจะตัดความหวังนายหรอกน่ะ... แต่ยอมรับความจริงเถอะ..” คิบอมมองตามหลังคยูฮยอนที่ทิ้งตัวลงบนโซฟายาวด้วยความเหน็ดเหนื่อย
แต่ทุกที พอเกลี้ยกล่อมให้หยุดหาซองมิน คยูฮยอนก็จะไม่พูดอะไรและเดินหนีไปทั้งอย่างนั้น
ทุกอย่างก็เหมือนเดิม คยูฮยอนเดินหนีเข้าห้องไป
คยูฮยอนเดินไปที่เตียง เขาหยิบกล่องไม้ที่อยู่บนหัวเตียง มือเรียวยาวค่อยๆเปิดฝากล่องไม้ออก มงกุฏดอกไม้แห้งกรอบ กังหันลมอันเล็กๆสองอัน อันนึงของเขา อีกอันนึงของซองมิน คยูฮยอนปิดฝากล่องไม้เบาๆก่อนจะกอดมันเอาไว้แน่น
“นายอยู่ที่ไหนซองมิน...” คยูฮยอนล้มลงนอนบนเตียงทั้งๆที่กอดมันเอาไว้อย่างนั้น
........................................................
“นายเคยรู้จัก คนๆนี้รึเปล่า...” ซองมินชี้ภาพคยูฮยอนให้ดงเฮดู ดงเฮตาโตนิดหน่อยก่อนจะกลืนข้าวคำใหญ่ลงคอ
“นายเป็นคนถ่ายกับเขาแท้ๆ ทำไมจำไม่ได้ล่ะ” ดงเฮถามกลับซะนี่
“ฉันจำได้แค่ว่า พ่อเรียกตัวกลับมาที่เกาหลี แล้วก็เพิ่งมาถึง”
“ตั้งแต่วันไหนล่ะ”
“ 3 มีนา ราวๆนั้น...”
“โอ้!!! เกือบ 3 เมษาแล้วน่ะ แปลว่าตอนเกิดอุบัติเหตุ ความทรงจำนายต้องหายไปแน่ๆ เหมือนในละครไง~~~”
“คงอย่างนั้นล่ะ... เพราะฉันจำคนๆนี้ไม่ได้ ว่าเป็นใคร...” ซองมินชี้ที่คยูฮยอน
“อ๋อ!!! นึกออกแล้ว จำได้ว่าเคยอยู่แฟลตนี้ล่ะ แต่เดี๋ยวไปถามคุณป้าแม่บ้านให้น่ะ
แต่ตอนนี้นายพักผ่อนให้มากๆเถอะ วันมรืน ฉันจะพานายกับคฤหาสถ์ชเวของนายเอง ไม่ต้องห่วง!!!” ดงเฮพูดเสร็จสรรพ ซองมินได้แต่พยักหน้าตามลูกปลาน้อย
“ยังไง... ก่อนกลับบ้าน... อยากไปเจอคนในรูปนี้ซักครั้ง... จะพาไปได้รึเปล่า..”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ งั้นเราไปพรุ่งนี้เนอะ” ดงเฮร่าเริง
“ขอบใจน่ะ” ซองมินตอบสั้นๆ
มีอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก เขาลืมมันไป รอยยิ้มที่ปรากฏในรูปนี้คือเขาแน่ แต่ทำไม....
ทำไมรอยยิ้ม ถึงได้ดูมีความสุขขนาดนั้นน่ะ....
........................................................
“วันนี้นายอยู่บ้านนี่ล่ะ!!!” คิบอมออกคำสั่ง จากการที่ดั้นด้นๆหาซองมินทุกวันอย่างไม่หยุดพัก ทำให้คยูกี้ไข้ขึ้นสูงจนลุกจากเตียงไม่ได้ คิบอมล่ะเหนื่อยกับความดื้อรั้นของคยูฮยอนจริงๆ
“จะให้คุณคังอินมาเฝ้าไหม”
“ไม่ เกรงใจคุณคังอิน”
“ตามใจก็แล้วกัน ฉันกลับมาอย่านอนพะงาบๆให้ฉันหายาให้กินแล้วกัน” คิบอมบ่น
“อืม...” คยูฮยอนคลุกๆเอาผ้าห่มคลุมหัว
ติ๊งต่อง~~~~~~
“ค๊าบ~~~~” คิบอมรีบไปเปิดประตูและก็พบกับ
“ไม่เจอกันนานน่ะคุณคิบอม~~~~~~”
“อ๊ะ คุณดงเฮนี่นา เป็นไงบ้างๆ โทษทีน่ะที่ผมไม่ได้ไปบอกว่าผมย้ายที่อยู่”
“อา ไม่เป็นไรๆ ผมเพิ่งไปเที่ยวกลับมา มีอะไรจะเล่าให้คุณคิบอมฟังเยอะเลย”
“เหรอๆ ดีๆ งั้นเดินไปคุยไปกัน”
และทั้งคู่ก็ลากยาวไปเลย โดยที่คิบอมลืมล๊อคห้องไปเลย
ซองมินจำได้ ที่นี่คือคอนโดเก่าของเขากับฮีชอล ทำไมถึงมีคนอื่นมาอยู่ ซองมินลองส่องดูว่ามีใครอยู่ข้างในรึเปล่า เมื่อดูแล้วว่าไม่มีจึงเปิดประตูเข้าไป เป็นห้องของเขาจริงๆ ซองมินเดินไปรอบๆเพื่อรำลึกความทรงจำ
แค่กๆ
มีใครอีกคนอยู่ในห้องนี้ ซองมินตามเสียงไป ใครบางคนดิ้นคลุกๆอยู่ใต้ผ้าห่ม เขาถีบผ้าห่มออกและดิ้นอยู่บนเตียงอย่างนั้น
“น้ำ.... น้ำ~~~~~”
ซองมินรีบไปเอาน้ำมาจากห้องครัว คนที่เรียกหาน้ำนั้นมีหน้าตาเหมือนในรูปที่ถ่ายคู่กับเขาไม่มีผิด ซองมินวางแก้วน้ำไว้ที่โต๊ะข้างเตียงและค่อยๆพยุงคยูฮยอนขึ้นมาดื่มน้ำ ซองมินสังเกตเห็นกล่องไม้ในอ้อมกอดคยูฮยอน เขาจัดการเอากล่องไม้ออกแล้ววางไว้ข้างๆหัวเตียง ซองมินรู้ได้ทันทีว่ากล่องนี้ต้องสำคัญมากแน่ๆ
แค่กๆ
คยูฮยอนสำลักน้ำเพราะรีบดื่มมากเกินไป พอเขาดื่มจนพอซองมินจึงเอาแก้วน้ำออก ซองมินเอาหลังมือวัดไข้ที่หน้าผากคยูฮยอน ปรากฏว่าร้อนจี๋ยังกะหลอดไฟ ซองมินตบหน้าคยูฮยอนเบาๆให้พอมีสติ
“กินยารึยัง” ซองมินถาม
“ไม่กิน... ไม่เอา...” คยูฮยอนละเมอไม่รู้เรื่อง ซองมินจัดหมอนให้คยูฮยอนพิงกับหัวเตียงและไปหายาที่เก็บเอาไว้ ซองมินเลือกยามาราวๆ 3 – 4 เม็ด เขารีบกลับไปที่คยูฮยอน
คยูฮยอนละเมอเพ้อพกด้วยพิษไข้ไม่นิ่ง ซองมินงัดคางคยูฮยอนออกมา เอายาใส่ปากและกรอกน้ำตาม ผลก็คือ
แค่กๆๆ!!!!
คยูฮยอนสำลักยาออกมาหมด ซองมินเกาหัวแกร๊กๆไม่รู้จะทำยังไง เขากลับไปเอายามาใหม่ กรอกใส่ปากตัวเองและกรอกน้ำตาม ซองมินจรดริมฝีปากของตนลงที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย ก่อนจะส่งยาเข้าไปในปากอีกฝ่ายได้อย่างปลอดภัย ซองมินถอนริมฝีปากออกมา เขาหน้าแดงนิดหน่อย แต่ช่วยคนน่ะ ช่วยคนไม่ได้ขโมยจูบน่ะ
“ค่อยยังชั่ว...” ซองมินแอบมองใบหน้าของคนที่เขาช่วยก็หน้าแดง ตอนนี้คยูฮยอนนิ่งลงแล้ว ซองมินเลยจัดหมอนให้คยูฮยอนนอนลงและห่มผ้าให้เสร็จสรรพ
ซองมินกลับเข้าไปในห้องน้ำ เตรียมผ้าชุบน้ำและกลับมาที่คยูฮยอน ซองมินบิดผ้าหมาดๆเช็ดตามตัวคยูฮยอน ทั้งแขน ขา และตัว เอาแผ่นติดหน้าผากลดไข้ติด เตรียมอาหารเอาไว้เผื่อคนป่วยตื่นขึ้นมาแล้วหิว สุดท้ายก็ทำความสะอาดอุปกรณ์ต่างๆเป็นอันเรียบร้อย หมดภาระของเขาแล้ว ซองมินลุกขึ้น แต่อีกฝ่ายจับมือเขาเอาไว้ ซองมินคุกเข่าลงข้างๆเตียง
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าระหว่างเรามันมีอะไรเกิดขึ้น แต่ซักวัน ผมคงได้เจอคุณอีกแน่...” ซองมินวางฝ่ามือของคยูฮยอนไว้ใต้ผ้าห่มและเดินจากไป
“ซะ.... ซองมิน....”
-----------------------------------------------------------------------------------
อา..... อยากจะบอกว่าชอบตอนท้ายของตอนนี้มากๆ
อ่า น่ารักจังเลยน่ะ ซองมินคยูฮยอน
ส่วนน้องแวน เดี๋ยว 238 คิเฮ กับ 23 ฮันชอล จะลงให้ทีหลังน่ะ
รู้สึกแย่ๆกับชีวิตยังไงก็ไม่รู้.....
