Fic - Honey
Couple - Sungmin x Kyuhyun
Auther - Tanimoto Ranmaru
Rate - Nc-18
- 9 –
ดงเฮส่งซองมินกลับตระกูลชเวอย่างปลอดภัย เพราะซองมินปลอดภัยมาได้ ชีวอนเลยไม่โดนลงโทษอะไร แต่พอลองซักไซ้ซองมินว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเกิดอุบัติเหตุ ซองมินจำได้เพียงช่วงก่อนมาเกาหลีกับหลังอุบัติเหตุที่ดงเฮดูแลเขาเท่านั้น
ในตอนนั้น ฮีชอลก็รู้สึกดีใจ(ที่น้องกลับมา)และเสียใจ(แทนคยูฮยอน)อย่างบอกไม่ถูก ขณะที่ฮีชอลกำลังมองซองมินด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนั้นเอง
“พ่ออยากให้ทุกอย่าง กลับมาเป็นเหมือนเดิม ซองมินกลับมาได้อย่างปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะน่ะ” ประธานชเวดีใจที่เห็นลูกชายปลอดภัย
“กลับมาเป็นเหมือนเดิมงั้นเหรอ.... นั่นสิน่ะ คุณพ่อคงเสียใจเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างซองมินและชีวอนไม่น้อยไปกว่าเราเลย” ฮีชอลคิด
“คุณพ่อเสียใจแค่ไหน คงเห็นแล้วใช่ไหมชีวอน” ฮีชอลหันไปพูดกับน้องชายคนเล็ก
“ผม... ผมขอโทษ พี่ฮีชอล...” ชีวอนพูดราวกับขอร้องไม่อยากให้พูดถึงมันอีก
“มีอะไรกันเหรอ” ซองมินหันไปถามชีวอนที่อยู่ๆก็ทำหน้าเศร้า
“มะ... ไม่มีอะไรพี่ซองมิน...” ชีวอนพยายามเปลี่ยนสีหน้าให้ร่าเริง ฮีชอลเอามือวางที่ไหล่ซองมิน
“กลับมาได้ก็ดีแล้วล่ะน่ะ.... อะไรมันผ่านก็ให้มันผ่านไปเถอะ...” ฮีชอลพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“พี่ฮีชอลรู้จัก คนๆนี้รึเปล่า” ซองมินยื่นรูปคู่ของตัวเองกับคยูฮยอนให้ฮีชอลดู ฮีชอลรับไปดูและยิ้มเจื่อนๆ เขาคืนรูปให้ซองมินแล้วเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่พูดอะไรทั้งนั้น
........................................................
ตื๊ดดดดดด~~~~
ตื๊ดดดดดด~~~~~~~~~
คยูฮยอนที่กำลังเก็บกวาดห้องอยู่รีบไปรับโทรศัพท์ที่อยู่ในห้องรับแขก
“โจ คยูฮยอนครับ”
“ฉันฮีชอลน่ะ คยู”
“ครับ” คยูฮยอนตอบรับเสียงเอื่อยๆ
“ซองมิน กลับมาแล้วน่ะ....” ฮีชอลพูดด้วยน้ำเสียงไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่ ผิดกับคยูฮยอนที่น้ำตาเริ่มไหลที่รู้ว่าคนที่ตนรักกลับมาแล้ว
“ผมจะไปหาซองมินตอนนี้ได้ไหมครับ!!!!” คยูฮยอนตื่นเต้นที่จะได้พบซองมิน
“คยูฮยอน...” เสียงฮีชอลเหมือนกำลังปรามคยูฮยอนไว้
“คะ... ครับ...” คยูฮยอนเริ่มรู้สึกว่าฮีชอลน่าจะมีอะไรซักอย่าง
“คยูคงรู้น่ะว่าประธานชเวเอง ใกล้จะเกษียณตัวเองแล้ว...” ฮีชอลเริ่มพูด
“ครับ...” คยูฮยอนไม่เข้าใจคำพูดของฮีชอล
“จากอุบัติเหตุ... ทำให้ซองมินลืม ช่วงที่อยู่เกาหลีก่อนหน้าจะเกิดอุบัติเหตุ” จากคำพูดของฮีชอลทำให้คยูฮยอนสะอึกพูดอะไรไม่ออก
“ทั้งเรื่องของคยูและถูกชีวอนหักหลังด้วย...”
“.............................”
“ฉันไม่อยากให้ประธานชเว ต้องเห็นลูกชายสองคนต้องมองหน้ากันไม่สนิท ยังไงมันก็ไม่ใช่ความผิดของประธานชเวใช่ไหม...” ฮีชอลรู้ดีกว่าคำพูดของเขาโหดร้ายกับอีกฝ่ายแค่ไหน แต่ยังไงเขาก็ต้องปกป้องครอบครัวของเขา
“คะ.... ครับ....”
“ถ้าซองมินจำคยูได้ สิ่งที่จะกลับมาด้วยก็คือเรื่องระหว่างซองมินและชีวอน ฉันรู้ว่าฉันเห็นแก่ตัว... แต่ช่วยสงสารประธานชเวด้วย คนเป็นพ่อย่อมไม่อยากเห็นลูกต้องหวาดระแวงกันจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ถึงคยูจะไม่เข้าใจฉัน แต่ยังไงก็อยากให้เข้าใจประธานชเวด้วย....” ฮีชอลเองก็เศร้าไม่แพ้กันที่ต้องตัดสินใจทำร้ายคนอื่นเพื่อปกป้องครอบครัวตัวเองอย่างนี้
“ผมจะ... ทะ..ทำตาม...ทะ...ที่คุณฮีชอล...ต้องการครับ...” คยูฮยอนเสียงสั่น
ทุกอย่าง จบลงแล้ว....
........................................................
คยูฮยอนทำตัวปกติที่สุด เขามาทำงานที่ร้านกาแฟแต่เช้า ขยันขันแข็งเช็ดโต๊ะเช็ดแก้วโดยไม่สนใจคุยกับใคร แต่ระหว่างทำงานนั้นคำพูดของฮีชอลยังไหลเวียนอยู่ในหัว
“ฉันจะไม่ใจร้ายกับคยูหรอกน่ะ ถ้าระหว่างสี่วันก่อนที่คยูจะไปจากเกาหลี ซองมินจำเรื่องราวทุกอย่างได้ ฉันจะไม่ขัดขวางซองมินกับคยูอีก ส่วนคยูเองจะทำยังไงนั้น ฉันยกให้คยูตัดสินใจเอง.....”
คยูไม่คิดจะใจร้ายกับประธานชเวหรอก หากว่าเขาทำตัวปกติ ไม่สะดุดตาซองมิน ทุกอย่างก็จะเป็นไปตามที่ฮีชอลต้องการ คยูกัดฟันแน่น อดทนต่อความรู้สึกของตนเองจนน่าสงสาร ตอนซองมินหายไป เขายังสามารถร้องไห้ออกมาได้ แต่ตอนนี้แม้แต่แสดงสีหน้าเศร้า เขายังไม่อาจทำได้ คังอินรู้เรื่องทั้งหมดจากฮีชอลผู้เป็นเพื่อน ที่ฮีชอลบอกคังอินเพื่อหวังจะให้คังอินแบ่งเบาความทุกข์ของคยูเอาไว้ แต่คังอินก็รู้ว่าคยูฮยอนไม่ต้องการเลยซักนิด
ป๊าบ!!!
โอ๊ย!!!!
“ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงหัวเราะที่คุ้นหูดังลั่น คยูฮยอนหันไปที่ต้นเสียงนั้นโดยอัตโนมัติ
ซองมินกำลังหัวเราะใครบางคนที่เดินชนกระจกอย่างแรง คยูฮยอนยิ้มเจื่อนๆกับเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสุขของซองมิน ซองมินมองผ่านมาทางร้านกาแฟ คยูฮยอนไม่รู้สึกตัวว่าซองมินมองมาที่เขา ซองมินยิ้มและโบกมือน้อยๆให้คยูฮยอน คยูฮยอนสะดุ้งเล็กน้อยที่เผลอไปจ้องซองมิน เขารีบก้มหน้าก้มตาเก็บของและหนีเขาหลังร้านไป ซองมินประหลาดใจกับท่าทีของคยูฮยอน ซักพักเขาก็นึกขึ้นได้ ซองมินหยิบรูปคู่ของเขากับคยูฮยอนขึ้นมาก่อนจะสะกิดดงเฮที่กำลังบ้านนอกมัวแต่ตื่นตะลึงความโอ่อ่าของบริษัทชเว
“นี่ๆ ดงเฮ”
“หืมม์”
“คนในรูป เขาอยู่ที่บริษัทนี้ด้วย คือฉันสงสัยเรื่องระหว่างฉันกับเขา”
“สงสัยก็ไปถามดิ๊ จะมาบอกฉันทำเพื่อ?” และลูกปลาน้อยดงเฮก็วิ่งๆพล่านราวกับบ้านนอกเข้ากรุง
“เหมือนเขาจะไม่อยากจะพบฉันยังไงก็ไม่รู้สิ...” ซองมินพึมพัมคนเดียว ก่อนจะเกี่ยวเจ้าปลาบ้าขึ้นลิฟท์ไปด้วยกัน
........................................................
ด้วยความที่สงสัย สายๆวันนั้นซองมินเลยแอบแว่บลงมาจากห้องทำงานมาที่ร้านกาแฟ คยูฮยอนเมื่อเห็นดังนั้นจึงหนีเข้าหลังร้าน แต่ทึกกี้กลับตามคยูฮยอนเข้ามาแทนที่จะไปรับรองซองมิน
“ทำไมหนีมาหลังร้านล่ะ ตามหาเขาแทบตายเขามาตรงหน้าแล้วน่ะ ทำไมไม่ไปคุยกับเขาหน่อยล่ะ” ทึกกี้ผู้ไม่รู้อะไรกล่าวกับน้องชาย
“คะ... ครับ....” คยูฮยอนพูดตะกุกตะกัก หากแต่ทึกกี้ไม่ได้สังเกตุเลย
คยูฮยอนต้องออกไปสู้หน้ากับซองมินอย่างช่วยไม่ได้ คยูนำชาไปเสิร์ฟโดยที่ซองมินยังไม่ได้สั่ง ซองมินมองหน้าคยูฮยอนเล็กน้อย ขณะที่คยูกำลังจะกลับไปนั้น ซองมินดึงแขนเขาเอาไว้
“ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม” ซองมินพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง คยูฮยอนอึกอัก แต่ยังไงก็ต้องทำตามที่ซองมินต้องการ เพราะไม่อย่างนั้นความลับอาจจะแตกได้
“คุณชื่ออะไร เราเคยรู้จักกันมาก่อนรึเปล่า” ซองมินเริ่มถาม
“คยูฮยอน เราไม่เคยรู้จักกันครับ” คยูฮยอนตอบอย่างเรียบๆซึ่งก็เสียดแทงใจตัวเองไม่น้อย
“เราไม่เคยรู้จักกัน จริงๆเหรอครับ” ซองมินถามย้ำอีกทีพร้อมกับวางรูปคู่ของเขากับคยูฮยอนไว้ตรงหน้าคยู
“ไม่เคยรู้จักกันครับ” คยูฮยอนยังคงหนักแน่น
“เห็นผมเป็นตัวอะไร คิดจะโกหกกันทุกคนเลยงั้นเหรอ!!!!” ซองมินตะโกนอย่างเหลืออด
ไม่ว่าฮีชอล ชีวอน ใครทุกคน ไม่ยอมเล่าความทรงจำที่ขาดหายไปให้เขาฟังเลย คนๆนี้เป็นเบาะแสสุดท้ายก็ไม่ยอมที่จะเล่าให้เขาฟังอีก ทุกคนเห็นเขาเป็นคนโง่หรืออย่างไร
“มานี่!!!!!!” ซองมินฉุดแขนคยูฮยอนและออกจากร้านไปด้วยความโกรธเกรี้ยว คยูฮยอนทำอะไรไม่ถูกที่อยู่ๆตัวเองก็ถูกลากออกไปทั้งอย่างนั้น ซองมินดึงแขนคยูฮยอนไปที่รถก่อนจะเปิดประตูและผลักคยูฮยอนเข้าไปในรถอย่างไม่แยแสใดๆ ซองมินอ้อมไปอีกทางเพื่อเข้าทางฝั่งคนขับ
“นะ...นี่!!!! นายจะทำอะไร นายจะพาฉันไปไหน!!!!” คยูฮยอนพยายามจะเปิดประตูออกไป แต่ซองมินล๊อคไว้ทั้งหมด คยูฮยอนหันมามองซองมินตาขวาง
“ปล่อยฉันออกไปน่ะ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่รู้จักนายไงเล่า!!!!” คยูฮยอนพูดน้ำตาคลอเบ้า ซองมินออกรถไปด้วยความเร็วสูง
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพี่ฮีชอลเอ็นดูพวกนายถึงขั้นให้พวกนายอยู่คอนโดนั่น พี่ฮีชอลโกหก ทุกคนโกหก!!!!” ซองมินระเบิดความอัดอั้นตันใจทั้งหมด
ซองมินพาคยูฮยอนมาที่คอนโดนั่นเอง เมื่อซองมินลงจากรถ คยูฮยอนกลับไม่ยอมออกจากรถ ซองมินจึงต้องเปิดประตูออกด้วยตัวเองก่อนจะลากคยูฮยอนออกมาจากรถด้วยความโกรธเกรี้ยว คยูฮยอนต้องตามซองมินไปอย่างช่วยไม่ได้ ซองมินลากคยูฮยอนไปถึงหน้าห้อง เขาเปิดห้องด้วยอารมณ์หงุดหงิด ซองมินลากคยูฮยอนเข้าไปที่ห้องนอนและผลักคยูฮยอนลงไปบนเตียงเต็มแรง
“โอ้ย!!!! ฉันเจ็บน่ะ!!!”
“งั้นก็บอกความจริงมาสิ!!!! เล่ามาให้หมด มันเกิดอะไรขึ้น!!!!”
“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น!!!”
“นายคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยรึไง!!!!”
ซองมินคร่อมร่างผอมๆของคยูฮยอนเอาไว้ คยูฮยอนพยายามจะดิ้นหนีแต่ไม่เป็นผลเลยแม้แต่น้อย
“กลัวรึยัง!!! จะบอกได้รึยังล่ะ!!!”
“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น!!!!”
คยูฮยอนยังยืนยันที่จะปกป้องครอบครัวของอีกฝ่ายมากกว่าตัวเอง ซองมินระดมจูบที่ซอกคอของคยูฮยอน คยูฮยอนพยายามดิ้นหนีแต่ไม่อาจแม้แต่หลบหลีกสัมผัสจากอีกฝ่ายได้เลย
“ถ้างั้นก็ดี!!! นายเลือกที่จะไม่บอกเองน่ะ!!!” ซองมินพูดด้วยความโกรธเกรี้ยวก่อนจะกระฉากเสื้อของอีกฝ่ายจนกระดุมหลุด ซองมินเริ่มรุกล้ำอีกฝ่ายโดยสอดมือเข้าไปเล่นที่จุดอ่อนไหวของคยูฮยอน
“ยะ... อย่า.... พอซักที....” คยูฮยอนน้ำตาเริ่มไหล แต่ซองมินก็ยังไม่หยุด ไม่แค่นั้นเขายังถอดเสื้อผ้าส่วนที่เหลือของอีกฝ่ายจนเปลือย และตามด้วยถอดเสื้อผ้าตัวเอง
“ไม่ได้น่ะ... อย่าทำแบบนี้...” คยูฮยอนขอร้อง แต่เสียงนั้นกลับไปไม่ถึง ตอนนี้ไม่มีอะไรหยุดซองมินได้แล้ว ซองมินจูบที่ริมฝีปากของคยูฮยอนเป็นการหลอกล่อ ก่อนที่จะสอดนิ้วเข้าไปในช่องร้อนของอีกฝ่าย
“อ๊า.... เอาออก... ดะ... เดี๋ยวนี้....” คยูฮยอนจิกที่แขนของซองมินเป็นรอย ซองมินยังไม่หยุดแค่นั้น เขาสอดนิ้วตามไปอีก
“อ๊า..... ยะ... หยุดน่ะ...” คยูฮยอนครวญคราง ซองมินยิ้มเจาเล่ห์ อีกฝ่ายช่างปากไม่ตรงกับใจจริงๆ ส่วนนั้นของอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยจากนิ้วของซองมินเลย ซองมินดึงนิ้วออกมาอย่างรวดเร็วแล้วสอดแกนร่างกายเข้าไปทันที
“อืม.... อ๊า.... ยะ... หยุดน่ะ...” เสียงคยูอ่อยลง ส่วนนั้นของคยูดูดเอาแกนของซองมินเข้าไปราวกับเป็นหนึ่งเดียวกัน ซองมินเริ่มเคลื่อนไหวขึ้นลง ร่างของคยูเคลื่อนไหวตาม ซองมินกอดเอาร่างของคยูเอาไว้ คยูระบายอารมณ์โดยการจิกเข้าที่แผ่นหลังซองมินจนเป็นรอย
“เร็วกว่านี้ไหม...” ซองมินถามคยูเบาๆ คยูพยักหน้าน้อยๆ ทั้งคู่เริ่มบทรักจังหวะร้อน ซองมินเคลื่อนไหวเป็นจังหวะเร็วล่อให้ร่างคยูขยับตาม พอเริ่มเหนื่อยก็ลดจังหวะลงก่อนที่จะเริ่มจังหวะขึ้นอย่างรุนแรงฉับพลันเพื่อตอบสนองความต้องการของอีกฝ่าย
เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงในรสรัก คยูฮยอนจึงเกร็งร่างกายหมายจะหยุดทุกอย่างอยู่ตรงนี้ทั้งๆที่ยังต้องการความสุขอยู่แท้ๆ
“พะ... พอ... เอาของนายออก.. ไปน่ะ...” คยูฮยอนพูดเสียงสั่น ทั้งๆที่ตัวเองยังพอใจอยู่แท้ๆ
“หา....” ซองมินพึมพัม เขาเร่งจังหวะทันทีโดยไม่ฟังคยูฮยอน ถึงแม้ปากของคยูฮยอนจะไม่ต้องการ ซองมินกลับทำในทางตรงกันข้าม เพราะส่วนนั้นของอีกฝ่ายยังต้องการอยู่เลย
“เอา..เอาอออกไปเลย....” คยูฮยอนพยายามเกร็งร่างกายไม่ให้ต้องการรับความสุขที่อีกฝ่ายมอบให้ แต่ซองมินกลับไม่ฟังเขาเลย เมื่อเป็นอย่างนั้นก็ต้องปล่อยเลยตามเลย เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมฟังก็ต้องปล่อยให้เขาทำจนกว่าจะพอใจ หลังจากนั้นไม่นานคยูฮยอนก็ปลดปล่อยน้ำรักออกมาจนเต็มขาและผ้าปูที่นอน ก่อนจะสลบไปด้วยความอ่อนเพลีย ซองมินถอดแกนร่างกายออกจากร่างของคยูฮยอน เขาจัดท่าให้คยูฮยอนได้นอนสบายๆ คยูฮยอนกลับตะแคงมาซบที่หน้าอกของซองมิน ด้วยความเคยชินหรืออะไรก็ไม่รู้ล่ะ
ซองมินเกลี่ยผมที่เปียกโชกด้วยเหงื่อของคยูฮยอนที่ปกใบหน้า ไม่รู้ทำไมถึงต้องทำแบบนี้ลงไป ทั้งๆที่คนๆนี้อาจมีคนที่เขารักอยู่แล้ว แต่ตัวซองมินกลับทำกับเขาลงไปอย่างนี้ เขาจะรอจนเมื่อคยูฮยอนตื่น แล้วให้คยูฮยอนลงโทษโดยการโกรธเกลียดเขาให้สาแก่ใจ แต่ก่อนหน้านั้น
ซองมินค่อยๆก้มลงจูบที่หน้าผากคยูฮยอนอย่างอ่อนโยน ใบหน้าไร้เดียงสาของคยูฮยอนนั้น เขาอยากเก็บไว้มองคนเดียว ยิ่งมองซองมินยิ่งรู้สึกโหยหาอดีตระหว่างเขากับคยูฮยอน ซองมินกระชับอ้อมกอดที่ภายในมีคยูฮยอนนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่ ไม่อยากให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปเลย.....
........................................................
ซองมินยอมที่จะลุกขึ้นมาก่อน เพื่อทำอาหารไว้ให้คยูฮยอน ไม่ว่าตื่นขึ้นมาแล้วจะโกรธหรือไม่ ร่างบางที่อยู่บนเตียงก็ต้องกินเพื่อรักษาสุขภาพ
ไม่ว่าจะโกรธหรือไม่...
ต่อให้โกรธก็ตาม....
จะยอมรับผิดทุกอย่าง...
แต่ยังไงก็อยากจะรู้....
ว่าระหว่างเราก่อนหน้านี้...
เป็นยังไงกันแน่....
ซองมินจัดแจงอาหารอย่างดี เหมือนอะไรบางอย่างบอกเขาว่า คยูฮยอนคนนั้นทำอาหารไม่ได้เรื่อง เขาเลยทำอาหารมื้อใหญ่ให้อย่างสวยงาม ไม่หวังที่จะได้ร่วมโต๊ะกินด้วย แต่อยากให้กินให้อิ่ม อย่างมีความสุข...
“ลีซองมิน!!!!” เสียงของอีกฝ่ายดังขึ้นข้างหลังซองมิน ซองมินหันไปหาเจ้าของเสียงโดยอัตโนมัติ
“ออกไปเดี๋ยวนี้น่ะ!!!!” คยูฮยอนตะคอก ซองมินยังก้มหน้าก้มตาจัดอาหาร
“เดี๋ยวน่ะ... ฉันจัดอาหารอีกนิดหน่อยก็จะไปแล้ว กินเยอะๆ ดูเลสุขภาพ...”
โครม!!!!!
คยูฮยอนล้มโต๊ะอาหารต่อหน้าซองมิน ทุกอย่างที่ซองมินอุตส่าห์ทำด้วยความรักเพื่อให้คยูฮยอนได้ชิมฝีมือของเขา ตอนนี้ทุกอย่างกระจัดกระจายเต็มห้องครัว อาหารที่สวยงาม ไม่เหลือแบบที่กินได้เลยแม้แต่อย่างเดียว
“เข้าใจแล้ว.... ขอโทษน่ะที่ฉัน...”
“เอานี่ไปด้วย แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!!!!”
คยูฮยอนขว้างกล่องไม้ลงกับพื้นให้ซองมิน ซองมินเก็บมันขึ้นมาและมองไปที่คยูฮยอน คยูฮยอนหันหลังให้เข้า ซองมินเข้าใจทุกอย่างดีว่าเขาทำส่งที่เลวร้ายลงไปกับคยูฮยอน
จะไม่ขอการอภัย....
จะไม่เรียกร้องอะไรอีกแล้ว...
“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน... ตอนนี้ฉันอาจจะชอบคยูอยู่ก็ได้...” ทั้งๆที่ไม่ใช่คำพูดที่ต้องเศร้าแท้ๆ แต่หยดน้ำเล็กๆกลับไหลออกมาจากหางตาของซองมิน
“แต่ฉันเกลียดนาย...” คยูฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ซองมินเดินออกจากห้องไป คยูฮยอนทรุดลงกับพื้น ต่างฝ่ายต่างปกปิดไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนเสียใจแค่ไหน
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
น่าดีใจหรือน่าเศร้าดี ที่ตอนหน้าจะเป็นตอนจบแล้ว
แต่ตอนนี้ทั้งคู่ยังไม่มีท่าทีจะคืนดีกันเลย ออกจะเกลียดกันมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
แต่ว่า ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ตอนนี้เป็นตอนก่อนตอนสุดท้าย เม้นให้หน่อยน่ะ
รันขอ~~~~~~~
