SF – Yes!

Couple – Kyuhyun X Sungmin

Auther - SHINran

Note – NC 18





“เห้อ... วันๆมีแต่งานๆจริงๆน๊า” ถึงปากจะบ่นแต่ขายาวๆก็ก้าวทันเจ้านายที่เดินตรวจตรายังกะเดินไล่ควาย
“เจ้านาย~~~~~ รอด้วยสิ” ฮยอกแจเดินแทบจะขาพันกันตายเพราะตามนายน้อยเจ้าระเบียบที่ต้องตามตรวจโรงแรมของตระกูลโจวทุกสาขาด้วยตัวเอง
“ใครใช้ให้พนักงานแต่งตัวด้วยชุดยูนิฟอร์มสั้นแค่คืบแบบนี้ แขกไปใครมาเขาไม่เข้าใจว่าที่นี่เป็นอาบ อบ นวด ไปหมดรึไง” คุณชายเจ้าระเบียบแขวะเข้าให้ จริงๆแล้วเป็นมติของที่ประชุม(ที่พี่สาวของคุณชายเป็นประธาน) แต่ทำไมผู้จัดการสาขาอย่างฮยอกแจต้องมารับคำด่าด้วยล่ะนี่
“เจ้านายไม่ชอบเหรอฮะ!!!”
“ไอ้ทุเรศฮยอกแจ!!!!! เด๋วปั๊ดเตะเลย ใครชอบ!!!” เสียงเจ้านายดูมีน้ำโห เพราะก่อนหน้านี้ ร่างสูงต้องประสบอุบัติเหตุนิดหน่อย ทำให้มาล่าช้าไปกว่าชั่วโมงและงานนี้เป็นงานพิสูจน์ความสามารถของเขาด้วยสิ

เมื่อไปถึงที่หน้าห้องประชุม สิ่งที่นายน้อยพบกลับเป็นความว่างเปล่า เพราะบรรดาผู้ใหญ่ที่มาต้อนรับพากันกลับไปหมด แบบนี้มันลบหลู่กันชัดๆ!!!!

“เอาไงดีเจ้านาย” ฮยอกแจน้ำเสียงละห้อย
“เอาไงล่ะ ต้องพักที่นี่สิถามได้ ยังไงซะฉันยังต้องถูกเจ้าแก่พวกนั้นประเมิน ฮยอกแจ แกไปจัดการห้องให้ฉันสิ” นายน้อยสั่งแค่นั้นก่อนเดินนำไป

ร่างสูงนั่งพักที่โซฟาที่ล๊อบบี้ระหว่างที่กำลังรอลูกน้องจอมบื้อจัดการเรื่องห้องพัก ฉับพลันนั้นร่างสูงก็เห็นคนตัวเล็กเดินผ่านหน้าเขาไป ผิวขาวราวกับน้ำนม ร่างอวบที่ไม่อ้วนหรือผมเกินไป เรียวขาขาวเรียวสวย ก้นที่งอนนิดๆ เหมือนมีมนต์สกดที่ต้องสายตาเขาเอาไว้
“เจ้านาย!!!!” ฮยอกแจแหกปากตะโกนเรียกอีกฝ่ายที่ดูเหมือนกำลังเหม่อๆอยู่
“อะ... อะไร...” คยูฮยอนหันมาที่ลูกน้องหน้าไก่ของตน
“เจ้านายเหม่ออะไรอ่ะ... นั่นแน่... แอบมองขาวๆของสาวๆใต้กระโปรงล่ะสิ”
“ไอ้ทะลึ่ง!!! เอากุญแจห้องมา” ฮยอกแจยิ้มกว้างพลางส่งกุญแจห้องให้เจ้านายจอมปากแข็ง
“ว่าเราทะลึ่งๆ พอรองประธานเผลอเมื่อไหร่ก็เอาผู้หญิงไปกดในห้องทำงานทุกทีล่ะหน่า” ฮยอกแจพูดเปรยๆ คยูฮยอนหันมามองตาขวาง
“ไอ้นี่ วอนเตะจริงๆ!!!” ไม่ว่าแค่นั้นแต่ว่าที่ประธานสุดเนี้ยบไล่กระโดดเตะไก่น้อยซะแล้ว ขณะที่สองนายบ่าว? กำลังวิ่งไล่กันอย่างบ้าๆบอๆ ในตอนนั้นประธานสุดหล่อก็ไปชนกับใครบางคนเข้า


โครม!!!!!


กลิ่นกาแฟโชยมาแตะจมูก ดวงตาคมมองที่สูทราคาแพงของตนที่เปื้อนไปด้วยกาแฟแล้วมองไปยังร่างบางอีกฝ่ายที่กำลังคร่อมตนเอาไว้พร้อมกับในมือที่ถือถาดเปล่า ยัยนี่สวยก็จริง แต่ว่า...
“สูทของฉัน!!!!” คยูฮยอนแว้ดขึ้นทันที
“ขะ... ขอโทษฮะ.. ขอโทษฮะ...” เมดน้อยทำท่าจะร้องไห้แหล่ไม่ร้องไห้แหล่
“แล้วพรุ่งนี้ฉันจะใส่ชุดไหนเข้าที่ประชุมบ้าจริง!!!” คยูฮยอนสบถ
“ผะ.... ผม.....” พนักงานตัวเล็กยืนสั่นเป็นลูกนกให้คยูฮยอนด่า
“พรุ่งนี้ต้องถูกประเมินอีกแล้ว จะทำยังไงล่ะไอ้ไก่!!!” ดูมันพาลๆ ไก่ที่กำลังเคลิ้มๆกับความน่ารักของเมดน้อยตรงหน้าเป็นอันสะดุ้ง
“ทะ... ทำยังไงเล่า ก็ซักซิคุณชาย..”
“มันจะออกให้ไหม๊เล่า”
“โวยวายๆ ไม่แก่แต่โวยวายเป็นคนแก่”
“ไอ้ไก่!!!!”
“ขอ...ขอโทษฮะ... ผะ... ผมจะรับผิดชอบเอง...” เมดน้อยเอ่ยขึ้น
“รับผิดชอบเหรอ.... สูทนี่ นายทำงานทั้งชีวิตยังไม่ได้ครึ่งของราคามันเลยน่ะ..” คยูฮยอนเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมา แก้มใสๆ ริมฝีปากสีแดงสด ดวงตากลมโต เป็นคนที่เดินผ่านไปเมื่อตะกี้จริงๆด้วย
“ผะ... ผมจะซักให้.. ไม่ได้บอกว่าซื้อใหม่ครับ..” อีกฝ่ายตอบอย่างกล้าๆกลัวๆ
“ต้องซักอย่างระวังที่สุด และซักอย่างแพงที่สุดเลยน่ะ ค่าซักถึงขั้น อาจจะทำให้เดือนนี้ นายไม่มีเงินกินเลยก็ได้น่ะ” คยูฮยอนขู่ อนึ่งก็อยากลองใจพนักงานด้วยเหมือนกัน ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบขึ้นขึ้นในโรงแรมจะแก้ไขสถานการณ์ยังไง
“ครับ... ผมพร้อมรับผิดชอบ..” ร่างสูงยิ้มที่มุมปาก
“ก็ดี... ตามไปเอาสูทฉันที่ห้องแล้วกัน” ว่าแค่นั้นคยูฮยอนแกว่งกุญแจแล้วเดินออกไป



....................................................................Yes! ....................................................................



หลังจากผ่านบทสวดของหัวหน้าแล้ว ร่างบางก็ทำใจเต็มที่เพื่อมาตบตีฆ่าฟันกับแขกปากจัดคนนี้ ท่าทางจะรวยมาก เล่นเหมาหมดทั้งชั้น 13 อย่างนี้ ร่างบางสูดลมหายใจลึกๆก่อนจะทำใจเคาะประตู


ก๊อกๆๆ


“ผม... มารับสูทไปซักฮะ...” ร่างบางยืนอยู่หน้าห้องนานพอดูก่อนจะเริ่มเคาะอีกครั้ง


ก๊อกๆๆ


“คุณครับ ผมมารับ อ๊ะ~~~~~~~”


ฉับพลันนั้น ประตูเปิดออกในเสี้ยววินาทีก่อนมือยาวจะดึงอีกฝ่ายพรวดเข้ามาในห้อง ร่างบางล้มโครมลงกับพื้น เสียงหัวเราะคิกคักของอีกฝ่ายดังกวนประสาทจนหนุ่มน้อยต้องหันไปมองอย่างเอาเรื่อง
“นี่คุณ!!!!” ร่างบางชักมีน้ำโห
“ฮะๆ ยังไม่รีบลุกอีก กระโปรงเปิดหมดแล้ว” แค่นั้นล่ะ คนตัวเล็กถึงกับกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งแล้วปิดป้องส่วนนั้นด้วยสีหน้าทั้งอายทั้งโมโห
“จะนั่งอยู่ตรงนั้นรึไง ลุกไปนั่งโน่น ไอ้ไก่ก็หลับเป็นตายไปล่ะ มาดื่มเป็นเพื่อนกันหน่อยสิ” คยูฮยอนเอ่ยขึ้น ร่างบางมองอีกฝ่าย ร่างสูงตรงหน้าอยู่ในชุดคลุมที่เจ้าตัวใส่เอาไว้หลวมๆ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้มองเห็นแผงอกแกร่งของอีกฝ่าย ร่างบางเห็นแค่นั้นก็ก้มหน้าลงทันที
“ทำไม คิดลามกกับฉันอยู่เหรอ บอกให้ลุกไง หรือจะให้อุ้ม” คยูฮยอนกระเซ้าเล่น ร่างบางรีบลุกไปนั่งที่โซฟาอย่างว่าง่าย

“ว่าแต่... นายชื่ออะไร” คยูฮยอนนั่งไขว่ห้างตามสบายพร้อมกับแก้วไวน์ราคาแพงในมือ แต่อีกฝ่ายกลับนั่งตัวหดลีบยังกะไม่มีที่นั่งอย่างนั้นล่ะ
“ผมมารับชุดไปซักฮะ!!!” ร่างบางรวบรวมความกล้าก่อนจะพูดออกไป
“ฉันถามว่านายชื่ออะไร” คยูฮยอนจงใจย้ำทุกคนพูด อีกฝ่ายเริ่มรู้แล้วว่าแขกไม่อยากให้เขานอกเรื่อง
“ซะ... ซองมินฮะ...”
“กินสิ... ของพวกนี้ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก” คยูฮยอนเอ่ย
“มะ... ไม่ได้ฮะ ผมต้องรีบไป ทำงานต่อ...” ซองมินยังก้มหน้าก้มตา


เพล้ง!!!!!!


แก้วใบสวยในมือถูกขว้างใส่ผนัง คยูฮยอนกดยิ้มที่มุมปาก ซองมินหน้าซีดเพราะไม่คิดว่าแขกจะโมโหง่ายขนาดนี้ เขาแค่อยากจะรีบๆรับสูทแล้วรีบๆไปเท่านั้น
“โทษทีน่ะ... แก้วแตกซะแล้ว เก็บกวาดทีสิ...” เสียงทุ้มส่อแววเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้ใจ แต่ถึงกระนั้น เมดน้อยก็ต้องทำตามหน้าที่

ซองมินเดินไปเก็บเศษแก้วที่คยูฮยอนทำแตกเอาไว้ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ริมฝีปากของร่างสูงเข้ามาคลอเคลียข้างใบหูแล้วจูบเบาๆ ซองมินทำอะไรไม่ถูกนอกจากรีบๆเก็บเศษแก้วแล้วจะได้รีบๆไป
“อ๊ะ....” เพราะรีบ เศษแก้วจึงบาดนิ้วมือเล็ก เมื่อคยูฮยอนเห็นดังนั้นจึงจับมือที่มีแผลที่นิ้วขึ้นมา ก่อนจะเลียเลือดที่ออกของร่างบางอย่างช้าๆแล้วจูบเบาๆทำเอาซองมินใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ลิ้นชื้นเริ่มไล้เลียขึ้นมาตามต้นคอของร่างบาง
“อะ....อ๊ะ.... คุณ....”
“คยูฮยอน... จำชื่อฉันเอาไว้...” ไม่ว่าเปล่ามืออีกข้างลูบไล้จากขาสวยขึ้นมาจนกระทั่งถึงต้นขาเนียน มือใหญ่ลูบไล้เรียบขาสวยเบาๆ ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระโปรงสั้นลูกไม้ตัวสวย
“อะ.... คุณคยูฮยอน... อย่าน่ะ...” ชั้นในตัวเล็กใต้กระโปรงถูกผู้บุกรุกดึงออกจากตำแหน่งที่ควรจะอยู่ คยูฮยอนจับร่างบางพลิกขึ้นมามองหน้าเขาตรงๆ ก่อนจะดันอีกฝ่ายติดกับผนัง
“อ๊ะ...อย่าน่ะฮะคุณคยูฮยอน...” ร่างบางพยายามหลบหนี หากแต่กระต่ายน้อยถูกตรึงไว้กับผนัง รอหมาป่าหื่นขย้ำ ข้าข้างหนึ่งของคยูฮยอนกั้นแยกขาทั้งสองของกระต่ายน้อยเอาไว้ จมูกรั้นก้มลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาว ทั้งสูดกลิ่น ทั้งจูบ ทั้งลิ้มรสชาติ
“ผมเป็นผู้ชายน่ะฮะคุณคยูฮยอน” ซองมินเอ่ยขึ้น ขาเล็กพยายามหุบเอาไว้ ทั้งๆที่ชั้นในตัวเล็กร่นลงมาจนจะถึงเข่าแล้ว
“อา... จริงๆเหรอเนี่ยะ...” คยูฮยอนปล่อยร่างบางลง ซองมินรีบทรถอยให้ห่างจากอีกคน ดูท่าทางคยูฮยอนจะเสียอารมณ์พอควร ซองมินแอบหลบมุมใส่ชั้นในตัวเล็กให้เรียบร้อย มือเล็กวางมือบนหน้าอกอย่างโล่งใจ
“เห้อ... ทำเสียอารมณ์จริง.. ถ้างั้นก็มาดื่มกับฉันซักหน่อยเถอะค่อยไป ฉันเหงา” คยูฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากเดิม ซองมินค่อยโล่งอก รอดแล้วววว แต่ว่า คุณเชื่อเหรอ ว่าชายโจจะหยุดแค่นี้
“ผม... ทานได้จริงเหรอ..” ซองมินถามซื่อ คยูฮยอนพยักหน้า
“อื้อ นายไม่มีปากเหรอจะกินไม่ได้หน่ะ”คยูฮยอนไม่วายกวนกลับ
“คงไม่ได้วางยาไว้ในอาหารหรอกน่ะ” ซองมินพึมพำ คยูฮยอนยิ้มเจ้าเล่ห์ กระต่ายน้อยเลือกจะจิ้มทานแต่ของหวานๆ พอได้ชิมอาหารชั้นห้าดาวที่ตัวเองต้องยกเสิร์ฟก็เกิดหลงไหลๆทานไม่หยุด
“นี่...” คยูฮยอนพึมพำและมานั่งข้างๆซองมินตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
“ฮะ อ๊ะ....”


ริมฝีปากอิ่มจรดกับกลีบปากบางน่ารัก ลิ้นร้อนรุกไล่เข้าไปในโพรงปากหวาน เจตนาส่งเม็ดอะไรบางอย่างเข้าไปในปากอีกฝ่าย ซองมินรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมระหว่างลิ้นของเขาและลิ้นของคนหล่อ เหมือนอีกฝ่ายพยายามส่งเม็ดนั้นให้ถึงฝั่ง ซึ่งร่างสูงก็ได้เก็บเกี่ยวกำไรไปมากทีเดียว กว่าจะส่งเม็ดยาลงไปได้โดยที่ร่างบางไม่อาจปฏิเสธ

“คะ... คุณคยูฮยอน....” ร่างบางหน้าแดงอีกครั้ง ซองมินไม่นึกเลยว่าจูบกับผู้ชายจะทำให้รู้สึกดีขนาดนี้ ร่างบางก้มหน้างุดๆด้วยความเขินอาย
“เอาล่ะ เดี๋ยวฉันหาก่อนน่ะ สูทหน่ะ...” คยูฮยอนเดินออกไป
หลังจากนั้นไม่นานซองมินเริ่มรู้สึกร้อนๆทั้งที่ในห้องเปิดแอร์เย็นเฉียบ ร่างบางรู้สึกใจสั่นแปลก ในหัวเริ่มคิดแต่เรื่องพรรค์นั้น ซองมินเอามือขยับๆดึงๆชายกระโปรงให้ยาวลงมาคลุมหน้าขา ขาเล็กทั้งสองหุบชิดและเบียดเสียดกันราวกับกำลังปฏิเสธว่าตอนนี้เกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้นในร่างกาย
“อะ... อื้อ....” ซองมินพยายามปฏิเสธความต้องการในร่างกาย เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามผิว แก้มสีชมพูระเรื่อ แววตาดูจะหวาดหวั่นมองไปรอบๆห้อง ร่างบางไม่อาจปฏิเสธได้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเกิดความต้องการอย่างรุนแรง
“หาไม่เจอหน่ะ....” ร่างสูงแสยะยิ้มร้าย คงออกฤทธิ์แล้วสิน่ะ คยูฮยอนเดินไปที่ซองมิน เห็นคนตัวเล็กกำลังต่อสู้กับความต้องการของตัวเองอย่างน่าสงสาร มือใหญ่เชยคางสวยขึ้น สีหน้าเคลิ้มๆนั่น แก้มสีชมพูเลือดฝาด ริมฝีปากบางที่พยายามเม้มสนิทนั่น
“ทรมานสิน่ะ....” มือใหญ่ค่อยๆปลดโบว์สีชมพูตรงหน้าอกซองมินออก มือใหญ่สอดไล้เข้าไปในสาบเสื้อแล้วสะกิดติ่งสีชมพูกลางอกเล็ก
“อา.....คะ... คุณ...คยู... อ๊า~~~~” ร่างบางร้องเสียงหลงเมื่ออีกฝ่ายสอดมือเข้าไปถอดชั้นในตัวเล็กอีกครั้ง ไม่ถอดเปล่า มือใหญ่ยังลูบไล้แกนกายของคนสวย รวมไปถึงแกล้งเอานิ้วเบิกเข้าไปในช่องทางที่ยังไม่ถูกเปิด
“บอกฉันสิ... ว่านายต้องการ....” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูทำเอาคนได้ยินรู้สึกเสียวไปทั้งร่าง
“อะ.... อื้อ....” ร่าบางหลับตาปี๋ มือใหญ่ค่อยๆถอดชุดเมดแสนน่ารักให้หลุดออกจากไหล่ขาว คยูฮยอนเลียปากเบาๆ
“ขอร้อง...ฉันสิ....” ไม่ว่าเปล่าร่างสูงกอบกุมส่วนอ่อนไหวที่แข็งขืนของอีกฝ่ายก่อนจะเริ่มครอบครองด้วยริมฝีปากอิ่ม
“มะ... ผมเป็นผู้ชายน่ะ...” ริมฝีปากบางพูดอย่างสั่นๆ แต่สีหน้าอันมีความสุขนั้นไม่ใช่เลย
“อยาก... ไม่ใช่เหรอ...” คยูฮยอนละริมฝีปากจากไอติมแท่งหวานแล้วปิดจุดปลดปล่อยเอาไว้ ร่างบางดูอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด หัวใจของซองมินชักเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว
“อะ...อื้อ....” ร่างบางสั่นสะท้านเพราะไม่สามารถปลดปล่อยได้ จะแกล้งกันไปถึงไหนน่ะ
“ขอร้องสิ...” ริมฝีปากอิ่มขบที่หูบางเบาๆ
“ชะ.... ช่วย.... ผม...ที...” ร่างบางพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“หืมม์ อะไรน่ะคนสวย...เอาหวานๆ ใหม่ แล้วเรียกชื่อฉัน...” ซองมินหน้าแดง พยายามปกปิดส่วนที่แข็งขืนขึ้นมา
“ช่วยผม... ทีฮะ... คุณ....คยูฮยอน....” ซองมินยอมพูดตามที่อีกฝ่ายต้องการ
“ดีมาก....” ร่างสูงยิ้มแล้วช้อนร่างอีกคนขึ้นมา ขณะที่ร่างสูงกำลังจะพาขึ้นไปที่อีกชั้นของห้อง ร่างบางกำเสื้ออีกฝ่ายแน่น
“อะไร... ไม่ไหวแล้วเหรอ...” ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์ยาผงกหัว คยูฮยอนวางร่างบางที่บันไดวนก่อนจะถึงเตียงรักอันใฝ่ฝัน


ร่างสูงใช้มือใหญ่ถอดชุดสวยออกให้พ้นทาง ร่างเล็กสีขาวน้ำนมที่ถูกแต่งแต้มด้วยเม็ดเหงื่อ แก้มสีแดงสดใสทำเอาคนถูกยั่วอดใจไม่ไหวแล้ว ริมฝีปากอิ่มจูบซับจากหน้าผากมน ไล่ลงมาที่แก้มใสสีสวยทั้งสองก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปประกบจูบอย่างเนิ่นนาน ลิ้นของทั้งสองฟันเกี่ยวกันนัวเนียภายในโพรงปากร้อนที่เชื่อมติดกันด้วยอารมณ์รัก ร่างสูงเปลี่ยนทิศการจูบให้ถนัดขึ้นโดยมีโพรงปากเล็กคอยตอบสนอง ไม่แค่นั้น มือใหญ่เริ่มไล้จากกลางหลัง ร่างบางเกิดความรู้สึกวาบหวามแต่ไม่อาจร้องระบายออกเพราะริมฝีปากถูกครอบครองเสียแล้ว มือเล็กพยายามดึงเสื้อคลุมเพื่อท้วงบอกว่ากำลังจะขาดอากาศหายใจ ร่างสูงจำต้องถอนริมฝีปากออกอย่างช่วยไม่ได้ ริมฝีปากอิ่มกดจูบอีกครั้งที่แผงอกขาวๆของคนที่อยู่ใต้ร่าง มือทั้งสองกำลังเค้นคลึงบีบนวดสะโพกให้พร้อมต่อขั้นตอนต่อไป ลิ้นร้อนลากลงมาที่หน้าอกก่อนจะครอบครองเม็ดยอดอกสวยเอาไว้ ทั้งดูดทั้งดึง ร่างเล็กแอ่นอกตามการปลุกเร้าของร่างสูง
“อา..... “ ร่างเล็กร้องครางด้วยความวาบหวาม มือใหญ่เริ่มเลื่อนลงต่ำอีกครั้ง คราวนี้คยูฮยอนเริ่มจูบไล้ไปตามขาอ่อนสีขาวสะอาด มือใหญ่จับขาร่างเล็กกางออกกว้าง ลิ้นร้อนเริ่มลุกลามไปหยอกล้อกับปากทางสีสวย
“อื้อ.... มัน...เสียวน่ะ...คะ...คุณ...คยู...อ๊ะ!!!!” ร่างบางเผลอร้อง เมื่ออยู่ๆนิ้วเรียวก็พรวดพราดเข้าไปทางช่องทางที่ไม่เคยถูกบุกรุก
“จะ... เจ็บ....” ซองมินร้องขึ้น ร่างสูงดันตัวขึ้นมาจูบซับที่หน้าผากอีกฝ่าย
“ไม่ต้องกลัวน่ะ ไม่เจ็บหรอก” สิ้นคำปลอร่างสูงก็พรวดพราดสอดอีกสองนิ้วจนร่างบางต้องหาที่ยึดเอาไว้
“คะ...คุณคยู....ฮยอน....” ร่างบางน้ำตาไหลอย่างร่างสงสาร นิ้วทั้งสามพยายามเคลื่อนเข้าไปข้างในแล้วเปิดทางอย่างช้าๆ นิ้วเรียวควานหาอะไรบางอย่างภายในทางรักของอีกฝ่าย ไม่นานนักร่างเล็กก็สะดุ้งทั้งตัวแล้วร้องออกมาอย่างเสียวซ่าน
“ตะ... ตรงนั้น...” ร่างบางเกาะเสาบันไดวันเอาไว้ ร่างสูงโลมเลียแท่งไอติมหวานให้คนน่ารักอึดอัดเล่น ลิ้นร้อนโอบรัดแกนกายที่แข็งตัว ซองมินกัดริมฝีปากเอาไว้ไม่ให้ตัวเองเผลอร้องออกไปมากกว่านี้
“อยากร้องก็ร้องเถอะ ถ้าไม่เต็มที่ละก็ เดี๋ยวไม่ได้ปลดปล่อยน่ะ” ร่างสูงขบที่แกนกายอีกฝ่ายเบาๆ ทำเอาอีกฝ่ายสั่นทะท้าน นิ้วมืออีกฝ่ายก็ยังทำงานสะกิดจุดนนั้นอยู่เรื่อย
“อ๊า~~~~~ คุณคยูฮยอน... อึดอัด...” ร่างบางจิกเสาแน่น เมื่อเห็นดังนั้นคยูฮยอนเลยดูดดึงและเล็มเลียยิ่งกว่าเก่าหมายให้คนน่ารักได้ปลดปล่อยออกมา
“อื้อ...”ร่างบางครางออกมาเมื่อได้ปลดปล่อย ร่างสูงกลืมน้ำรักของอีกฝ่ายเข้าไป ก่อนจะเลื่อนมาประกบจูบให้อีกฝ่ายได้ชิมน้ำหวานของตนเองบ้าง

นิ้วเรียวเริ่มขยับๆเป็นจังหวะขึ้นกว่าเดิม นิ้วทั้งสามถูกถอนออกอย่างรวดเร็ว ขาเรียวถูกแยกออกกว้างกว่าเดิมเผยให้เห็นช่องทางสีสดใส เสื้อคลุมถูกถอดออกอย่างร่าวเร็วเพื่อให้ทันต่อความต้องการ ไม่นานนักแกนกายใหญ่ก็ถูกกระแทกเข้าไปยังช่องทางสีสวยที่รอรับเอาไว้
“อ๊า~~~~~~~~~~” ร่างบางกรีดร้องลั่น จนร่างสูงต้องปลอบประโลม เพราะยังเข้ามาได้แค่ครึ่งเดียว
“อย่ากลัวน่ะซองมิน... ผมยังเข้ามาไม่หมดเลย...” คยูฮยอนปลอบ ซองมินกอดคยูฮยอนแน่น
“ไม่เอา... ซองมินกลัว... ไม่เอา...”
“เชื่อผมน่ะ...” คยูฮยอนพูดอย่างอ่อนโยน
“แยกขามากกว่านี้ได้ไหม...”
“มันเจ็บอ่ะ...”
“ผมก็เจ็บ...”
“คยูฮยอน....”
“น่ะ เชื่อใจผม...”

ซองมินอ้าขาอย่างเก้ๆกังแต่นั่นก็ช่วยอีกฝ่ายได้มากที่เดียว ร่างสูงขยับเคลื่อนแกนกายของตัวเองเข้าไปจนมิด ตอนนี้ทั้งสูงรู้สึกได้ถึงความเป็นหนึ่งเดียวของกันและกัน
“จะขยับแล้วน่ะ” คยูฮยอนกระซิบ ซองมินพยักหน้ารับอย่างกล้าๆกลัวๆ

แกนกายของคยูฮยอนเบียดแทรกลึกเข้าไปอีกในช่องทางนุ่มสีสวย ร่างบางร้องครางเบาๆเพราะจุดยอดของอีกฝ่ายไปแตะที่จุดอ่อนไหวของตัวเอง ร่างสูงขยับกายขึ้น แกนกายแทรกลึกเข้าไปอีกร่างบางขยับตัวสอดรับกับจังหวะที่อีกฝ่ายมอบให้ ร่างสูงเริ่มได้ใจยิ่งขยับแกนกายถี่ยิบเพื่อมอบความสุขให้กับคนที่อยู่ใต้ร่าง
“อ๊างงงงงง~~~~~~~~”
เสียงครวญครางของอีกฝ่ายจุดยิ้มให้กับคนข้างบนได้ไม่น้อย สีหน้าอันมีความสุขของอีกฝ่านั้นเย้ายวนจนไม่อาจจะหยุดได้
“อืมมมมมม ดีจังซองมิน น่ารักจริงๆ...”
แกนกายยังถูกกระแทกเข้าไปในร่างกายของซองมินไม่ยั้ง มือเล็กที่โอบรอบคอเลื่อนมาจิกที่ผิวของชายหนุ่ม ใบหน้าเกซุกอยู่ที่ต้นคอของอีกคนที่กำลังโหมเพลงรักให้ แกนกายของร่างบางเริ่มแข็งขืนตัวขึ้นอีกครั้ง มือใหญ่กลับไปกอบกุมและรูดขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
“อ๊ะ..... คุณคยูฮยอน....”
ถึงจะถูกปลุกเร้าแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมที่จะทำต่อให้ถึงจุดหมาย กลับเอาแต่ใจกระแทกแกนกายของตัวเองเข้าไปในร่างเล็กจนสะโพกอวบแทบรับตามไม่ทัน เพราะรู้สึกเจ็บ ปากทางสีชมพูจึงเริ่มตอดรัดแน่นขึ้นอีก
“ซองมิน... ไม่ต้องกลัวน่ะ ผมยังไม่เสร็จเลย ซองมินเห็นใจผมบ้างสิ..”
“อะ...อือ....”
ร่างเล็กซบลงที่อกแกร่งแล้วยอมให้อีกฝ่ายขยับแกนกายเรื่อยๆ เสียงร้องครวญครางของร่างบางดังลั่น พร้อมๆกับความสุขที่ไม่อาจบรรยายได้ของอีกฝ่าย
“อ๊ะ.... คุณคยูฮยอน...”
ร่างสูงเกิดนึกสนุกจับขาร่างบางขึ้นพาดที่ไหล่เพื่อเปิดทางให้กว้างขึ้นอีก แล้วค่อยเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น มือเล็กคว้าเกาะเสาบันไดเอาไว้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะฉีดพ่นน้ำรักเข้ามาเต็มช่องทาง เช่นเดียวกับน้ำรักของร่างบางที่เปรอะเต็มท้องน้อย
“แฮ่ก... “
ร่างบางหอบหายใจเมื่อได้ปลดปล่อยออกมา ริมฝีปากอิ่มพรมจูบที่หน้าผากมนเหมือนเป็นคำชมเชย ร่างสูงค่อยๆถอดแกนกายของตนออกจากร่างบาง

“เอาอีกไหม” คำถามนั้นทำเอาคนถูกกระทำตาเบิกโพล่ง
“คุณคยู.... อุ๊บ..” กลีบปากบางถูกประกบเพื่อป้องกันการปฏิเสธ
“ไม่งั้น สูทของฉัน นายต้องชดใช้ด้วยการเป็นนางบำเรอฉัน...” คยูฮยอนพูดโดยไม่มองสีหน้าคนฟังที่กำลังจะร้องไห้
“คะ...คุณคยูฮยอน...” ร่างบางเสียงสลด คยูฮยอนหันหลังให้อีกฝ่าย ไม่รู้ไม่สนอะไรทั้งนั้น เพราะเขากำลังถือไพ่เหนือกว่าสิ ถึงทำแบบนี้
“ถ้าท่านประธานของโรงแรมรู้ จะทำยังไงดีน่ะ.. ฉันยิ่งเป็นคนสำคัญของที่นี่อยู่ด้วย” ร่างสูงยังแกล้งอีกฝ่ายไม่เลิก
“ไม่ได้น่ะฮะ ผมเป็นแค่พนักงานเล็กๆ อย่าให้มันลุกลามถึงขั้นเสียหายถึงท่านประธานเลยน่ะฮะ” ร่างบางขอร้องอีกฝ่าย คยูฮยอนทำสายตาดุมองไปที่อีกฝ่าย แต่ว่า


น่ารัก....


น่ารักเกินไปแล้ว.....


“นี่... ถ้ากิน เรื่องจะไม่ไปถึงท่านประธาน” คนตัวเล็กตาแป๋วเหมือนเห็นเม็ดยา มองหน้าคยูฮยอนที ดูเม็ดยาที
“จะ... จะไม่บอกแน่น่ะฮะ...”
“ถ้าไม่หยิบภายในสามนาทีนี้ฉันไม่รับประกันนายและโรงแรมนี้” ซองมินน้ำตาคลอเบ้า อย่ามองแบบนั้น... มัน... น่ารัก....

ซองมินตัดสินใจหยิบตาเม็ดนั้นแล้วกรอกใส่ปากกลืนลงคอทั้งๆที่ไม่ได้กินน้ำ ร่างสูงโอบคนตัวเล็กเข้ามา แล้วดีดยาเม็ดเล็กเข้าปาก ก่อนจะประกบริมฝีปากยามเม็ดเล็กถูกส่งลงไปในโพรงปากเล็กอีกครั้ง ลิ้นร้อนของร่างสูงส่งเม็ดยาเข้าไปในโพรงปากเล็กอย่างปลอดภัย
“คะ...คุณคยูฮยอน....ฮึ่ก....ฮึ่ก....” ร่างเล็กสะอึกสะอื้นเพราะเพิ่งคิดได้ว่ายาทั้งสองเม็ดนนั้นอาจจะให้ผลเช่นเดียวกับยาที่คยูฮยอนเลยให้เข้าตอนจูบครั้งแรก แต่เมื่อรู้ตัวก็สายเสียแล้ว ร่างบางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาละห้อย
“อย่าเอาสายตาแบบนั้นมาใช้กับผม ผมไม่หวั่นไหวหรอก” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่พอเห็นกระต่ายน้อยจะร้องไห้ก็ต้องกัดฟันทดทน
“อ๊ะ.....” ร่างบางที่กำลังเปลือยเอามือเล็กปกปิดส่วนนั้นเอาไว้ แก้มแกงระเรื่อเริ่มสุกปลั่งเป็นสีแดงฝาดกว่าเก่า ความรู้สึกร้อนในร่างกายขับเหงื่อเม็ดเล็กพรมตามร่างที่เขาเคยครอบครอง ทำไมถึงน่าหลงใหลขนาดนี้น่ะ
“คะ... คุณคยูฮยอน... ผม...” ริมฝีปากบางสั่นระริกเพราะความต้องการที่มากกว่าเมื่ตอนเริ่มแรก
“ต้องการผมสิน่ะซองมิน” ว่าแล้วร่างสูงก็โถมตัวเข้าไปจูบที่ซอกคอขาว ร่างบางเงยหน้ารับสัมผัสวาบหวามอย่างผ่อนคลาย มือเล็กแทบจะข่วนหน้าอกแกร่ง มือใหญ่ยังนวดเค้นให้ส่วนที่ยังไม่ได้ยังได้แข็งตัวเริ่มแข็งขึ้น
“อะ... อื้อ...” น้ำเสียงที่เหนื่อยอ่อนของร่างบางฟังดูมีเสน่ห์กว่าไม่กี่นาทีที่แล้ว ร่างบางถูกอุ้มขึ้น
“ร้อนไหม...” คยูฮยอนถามอีกฝ่าย ร่างบางพยักหน้าทั้งยังสั่นๆ
“เดี๋ยวสิ... “ร่างบางเอ่ยขึ้นทั้งๆที่ตัวเองกำลังพยายามอดทนอยู่
“นิ้ว... ก็ได้...มะ... ไม่ไหว...ชะ..ช่วยผมทีน่ะ...” ร่างบางขอร้อง คยูฮยอนกดยิ้มที่มุมปาก พลางอุ้มร่างเล็กแล้วเดินออกไป



....................................................................Yes! ....................................................................



“เล่นสไลเดอร์ซักหน่อยไหม” คยูฮยอนกดยิ้มร้ายอีกครั้ง ร่างบางทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องทำตามที่แขกวีไอพีผู้นี้ต้องการ ใบหน้าเล็กยื่นขึ้นไปประกบริมฝีปากอีกฝ่ายเพราะความต้องการจากฤทธิ์ยา ตอนนี้กระต่ายน้อยเหมือนลูกแมวเอาแต่ในที่นัวเนียเรียกร้องความรักจากเจ้าของ
“น่ารักจังเลยน่ะ” ร่างสูงชมไม่หยุดปากแล้วโอบร่างเปลือยของอีกฝ่ายให้แนบชิดขึ้น กลีบปากบางรับสัมผัสจากจูบร้อนของอีกฝ่าย มืออีกข้างของคยูฮยอนยังไล้ไปตามแผ่นหลังแล้วเค้นคลึงที่ก้นสวย หลังจากนั้นไม่นานนักร่างสูงก็ถอนจูบออกมา ทำเอาคนสวยหงุดหงิดใช่เล่น
“ลงน้ำกันเถอะ ร้อนไม่ใช่เหรอ” คยูฮยอนพาซองมินลงไปในน้ำ ร่างบางรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างความร้อนในร่างกายและความเย็นของผิวน้ำ ร่างสูงกระชับมือร่างเล็กให้ตามมา
“ไหนบอกจะเล่นสไลด์เดอร์” ร่างเล็กที่มึนเมาเพราะพิษยาเอ่ยถาม
“ไปนั่งตรงปลายสไลเดอร์ซิ... ฉันจะเล่นให้ดู” พูดแค่นั้นร่างบางก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดจะเล่นประหลาดๆ ถึงกระนั้นซองมินก็ขึ้นไปนั่งบนปลายสไลเดอร์
“นอนลงสิ” ร่างสูงออกคำสั่ง ซองมินนอนลงอย่างว่าง่าย
“ชันขาขึ้นด้วย...” ถึงจะอายแต่ซองมินต้องชันขาขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เพราะตอนนี้ฝ่ายในร่างกายมันปั่นป่วนไปหมด
“ระ...เร็วสิ... มันทรมานน่ะ...” ร่างบางเร่ง
“อืม.. รู้ล่ะ” ร่างสูงพูดแค่นั้นก็ซุกใบหน้าลงเล็มเลียแกนกายแท่งสวยที่เริ่มแข็งตัวขึ้น
“อา.....ดีจัง....” ร่างบางครวญคราง มือเล็กขยุ้มเส้นผมของอีกฝ่ายเบาๆเพื่อระบายอารมณ์รักที่พุ่งพล่าน ลิ้นร้อนละจากแกนกายก็หันมาหยอกล่อกับช่องทางสีหวานอันชุ่มชื้น
“อ๊าง~~~~~~~~” มือเล็กหันมาจับที่สไลด์เดอร์แล้วจิกตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น ยิ่งคยูฮยอนเลียปากทางนั้น ร่างบางยิ่งเกิดอารมณ์ เกิดความรู้สึกขัดใจว่าทำไมถึงไม่รีบเข้ามาซักทีน่ะ
“ยะ... อย่าแกล้งกันสิ” ไม่แค่นั้นร่างสูงยังทั้งจูบทั้งสอดลิ้นเข้าไปในช่องทางรักจนร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง แต่ยังดีที่มือทั้งสองของคยูฮยอนจับแยกขาเรียวเอาไว้ พอแกล้งจนสมใจแล้วร่างสูงก็จูบที่ต้นขาเฉียดส่วนอ่อนไหวให้คนนอนอยู่ขัดใจเล่น
ร่างสูงลุกขึ้นจัดท่าร่างบางให้ขยับเข้ามาใกล้ แกนกายที่ตั้งชูชันถูกจับให้จออยู่ตรงหน้าช่องทางรัก
“จะเข้าไปล่ะน่ะ” ร่างสูงจับแกนกายของตนสอดใส่เข้าไปในช่องทางที่ถูกเบิกไปอย่างร้อนแรงเมื่อไม่กี่นาที จึงไม่ยากที่จะใส่เข้าไปจนมิดอย่างไม่ยาก
“อ๊า~~~~~~” เพราะจุดยอดของคยูฮยอนไปสัมผัสต่อจุดอ่อนไหวทำให้ร่างบางพบความสุขได้ไม่ยาก ถึงจะเป็นอีกครั้ง แต่ปากทางรักก็ตอดรัดแกนกายเข้าแน่นพอดู การนวดคลึงที่สะโพกอวบจึงพอจะช่วยได้บ้าง
“คุณเป็นของผมน่ะซองมิน” คยูฮยอนขยับสะโพกเข้าไปชิดหมายให้แกนเข้าไปสุดจริงๆ ก่อนจะเริ่มขยับเคลื่อนเข้าออกอย่างยากลำบาก ริมฝีปากอิ่มประกบจูบที่กลีบปากบางอย่างเร่าร้อน ต้องเจอทั้งการรุกรานจากข้างบนและข้างล่างทำให้สติของซองมินกระเจิงไปไกล ตอนนี้ความต้องการของร่างบางทำให้ความคิดในหัวขาวโพลนไปหมด รู้สึกเพียงต้องตอบสนองตามสัมผัสที่อีกคนมอบให้ ทั้งข้างบนและข้างล่าง
สะโพกอวบยกขึ้นรับกับจังหวะกระแทกที่เริ่มเร็วขึ้น เพราะพื้นที่ๆจำกัดทำให้การร่วมรักเป็นไปอย่างยากลำบาก แต่ก็ไม่ได้ทำความสุขหรือความตื่นเต้นลดลงไป ร่างสูงกระแทกแกนกายเข้าไปเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียงครวญครางดังไปทั่วทั้งห้องอย่างสุขสม มือใหญ่หันมาลูบไล้ที่แกนกายของคนตัวเล็ก ริมฝีปากบางจูบซับที่ต้นคอของร่างสูงแม้อีกฝ่ายจะยังรุกรานเข้ามาในร่างตนก็ตาม
“อ๊า......คะ...คุณคยูฮยอน...” ร่างร้องของร่างเล็กจุดอารมณ์ร่างสูงให้พุ่งพล่านขึ้น แกนกายที่บดเบียดด้วยสัมผัสจากผนังนุ่มกำลังจะทำให้ร่างสูงปลดปล่อยในไม่ช้า
“ซองมิน ยอดที่สุดเลย... อ๊า...” ไม่ทันไรน้ำรักก็ฉีดพ่นเต็มช่องทางจนเอ่อล้นออกมา หลังจากนั้นเองคนตัวเล็กก็ปลดปล่อยของตัวเองเช่นกัน ร่างสูงถอนแกนกายของตนออกแล้วก้มเลียน้ำรักของอีกคน ตอนนี้ ที่ซองมินมีสติเพียงน้อยนิดก็เพราะฤทธิ์ของยาที่กระตุ้นเท่านั้น ไม่อย่างนั้นแล้วคงจะสลบไปตั้งแต่ก่อนกินยาเม็ดแรก
“คุณคยูฮยอน... เย็นแล้วน่ะ...” ร่างบางเอ่ย
“ยังเลย...”
“เอ๋......”
“อีกซักสามรอบน่ะ...”
“เอ๋!!!!!!”


กะใจจะให้มินตายคาอกเลยใช่มะกี้



....................................................................Yes! ....................................................................



“ห๋า~~~~~~~~ ลูกชายท่านประธานนนนนนนน” ร่างบางก้มหน้างุดหลังจากได้รู้ตัวจริงของแขกจอมหื่นที่วางยาเขาและกอดตั้งแต่บ่ายยันเย็น
“ลูกชายท่านประธาน หล่อใช่ไหมล่ะ” พนักงานสาวเพื่อนร่วมงานของซองมินเอ่ย
“กะ... ก็หล่อดี...” ซองมินตอบตะกุกตะกัก


ปัญหาไม่ได้อยู่ที่หล่อไม่หล่อ แต่มันอยู่ที่เจ้าคนหื่นกามกลับไปโซลแล้วนี่สิ


“นี่เรา... โดนทิ้งสิน่ะ” คนตัวเล็กแยกออกมาร้องไห้คนเดียว เพราะมัวแต่ร้องไห้เลยไม่ทันยินเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้
“ใครทำให้พนักงานของฉันร้องไห้” มือใหญ่เชิดคางสวยขึ้นมา ดวงตากลมโตต้องจ้องใบหน้าที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“คะ...คุณคยูฮยอน...” ไม่ว่าเปล่าร่างบางโผเข้ากอดคนตัวใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า
“คิดถึงฉันละสิ อยากให้ฉันกอดเมื่อตอนนั้นสิน่ะ” คยูฮยอนยิ้มเจ้าเล่ห์ รู้เลยว่าร่างบางต้องแว้ดแน่
“คนบ้า!!! คนลามก!!!!! ในหัวคิดเป็นแต่เรื่องอย่างนั้นรึไง!!!!”
“แปลว่า รักฉันรึไง” ใบหน้าหล่อเลื่อนเข้ามาใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย
“ไม่รู้ๆ” ร่างบางก้มหน้างุดๆ แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อ ทำไมน่ารักได้ขนาดนี้น่ะซองมิน
“ถ้ารัก ฉันก็จะมาอยู่ที่นี่” คยูฮยอนยิ้มชั่ว
“หา...”
“ไม่รัก ก็จะอยู่...” ร่างสูงพูดโดยไม่สนใจสีหน้าอีกฝ่าย
“แล้วจะพูดเพื่อ” ติดจะเซ็งนิดๆสำหรับคนตัวเล็ก
“ถ้าไม่รัก จะกอดให้ท้องเลยคอยดู” คยูฮยอนดึงซองมินเข้ามาในอ้อมกอดก่อนจะเริ่มบทจูบอันร้อนแรง ร่างบางจำต้องยอมใช่ไหมเนี่ยะ แต่ก็น่ะ คงจะทำได้แค่เถียงในใจ
“คนบ้า!!!”


















THE END



____________________________________________

เครดิต

บิ๊วกิตติมศักดิ์ กวาง พี่ดาว ดีซาย

ขอโทษสำหรับกวาง ตาลมันมนุษย์ไร้อารมณ์มากมาย ต้อให้บิ๊วแล้วบิ๊วอีก กว่าจะได้

ไปอยู่ที่ KMTH ตั้งนานจนลืมอัพวันเกิดหลายๆคน ขอโทษน่ะค่ะ

บล๊อคนี้เพื่อน ONLY 13 + KYUMIN ค่ะ  

+

Sig Sorry,Sorry ที่รู้สึกว่าสวยงามที่สุดในชีวิตล่ะ

ชอบแบบเรียบๆไง ในที่สุดเราจะได้ Let's Dace With Suju ซะที

หลังจากโปรเจ็คนั่นเอาสมาชิกไป ฉันยังแอนตี้โปรเจ็คนั้นไม่เสื่อมคลาย

วันนี้มี 13 และจะเป็น 13 ตลอดไป

เม้นฟิคด้วยย และ ตามไปดูทีเซอร์สิ

edit @ 7 Mar 2009 18:27:06 by RANMARU :: SUJU ONLY 13